André Gorz - Γράμμα στην Ντοριν / Ιστορία ενός έρωτα

«Μόλις συμπλήρωσες τα ογδόντα δυο, όμορφη, χαριτωμένη, ποθητή. Έχεις κοντύνει κατά έξη εκατοστά και δεν ζυγίζεις παρά μονο σαράντα πέντε κιλά. Ζούμε 58 χρόνια μαζί και σ' αγαπώ σήμερα, περισσότερο από ποτέ. Προσφάτως σε ξανα ερωτεύτηκα άλλη μια φορά, και να γνωρίζεις, ότι φέρω μέσα μου ένα "κενό", το οποίο εντούτοις με κατακλύζει, και που ξεπερνιέται κάθε φορά μόνον όταν σε αγκαλιάζω»

«Τη νύχτα βλέπω μερικές φορές την εικόνα ενός ανθρώπου σε ένα άδειο δρόμο και ένα έρημο τοπίο να περπατά πίσω από μια νεκροφόρα. Αυτός ο άνθρωπος είμαι εγώ. Κι εσύ αυτή που η νεκροφόρα μεταφέρει. Δεν θέλω να παρακολουθήσω την καύση σου. Δεν θέλω να παραλάβω ένα βάζο με την στάχτη σου.»

«Ακούω τη φωνή της Kathleen Ferrier να τραγουδά, (Die Welt ist Leer, Ich θα Leben nicht mehr) "ο κόσμος είναι άδειος, δεν έχω καμία επιθυμία να ζήσω" και ξυπνάω. Αφουγκράζομαι την αναπνοή σου, το χέρι μου σε αγγίζει. Και οι δυο θα θέλαμε να μην χρειαστεί να ζήσουμε μετά τον θάνατο του άλλου. Έχουμε πει πολλές φορές ο ένας στον άλλο πως στην απίθανη περίπτωση που θα είχαμε μια δεύτερη ζωή, θα θέλαμε να την περάσουμε μαζί»

Αυτά γράφει στην τελευταία επιστολή του ο γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Γκορζ, στη γυναίκα της ζωής του Ντοριν. Που τη βλέπει να γίνεται ογδόντα δυο χρόνων, να κατανικείται απο μια ανίατη ασθενεια να ζυγίζει «όλο κι όλο σαράντα πέντε κιλά», αλλά να παραμένει ακόμα, «όμορφη, γοητευτική και επιθυμητή».

«Σου γράφω για να καταλάβω τι έζησα, τι ζήσαμε μαζί. Χρειάζεται ν’ ανασυνθέσω την ιστορία του έρωτά μας για να κατανοήσω όλο το νόημά της. Αυτή μας έκανε να γίνουμε αυτοί που είμαστε, ο ένας με τον άλλον και ο ένας για τον άλλο»

«Κατάλαβα μαζί σου πως η ηδονή δεν είναι κάτι που το παίρνουμε ή το δίνουμε. Είναι τρόπος να δίνεσαι και να ζητάς το δόσιμο του άλλου»

Τον Σεπτέμβριο του 2007, ο Αντρέ και η Ντορίν ύστερα από μια μακρόχρονη συμβίωση 58 ετών, αποφασίζουν να φύγουν κι οι δυο μαζί. Τους βρίσκουν νεκρούς, ξαπλωμένους και τους δυο πλάι-πλάι. Κοντά τους κάποιες επιστολές προς συγγενείς και φίλους. Όμως όσα χρειάζεται να ειπωθούν, έχουν ήδη γραφτεί ένα χρόνο πριν, στο γράμμα που ο ίδιος ο Γκορζ της είχε ήδη απευθύνει.

Αντρέ Γκόρζ – «Γράμμα στην Ντ.» Ιστορία ενός έρωτα

Τα αποσπάσματα προέρχονται απο το βιβλιο που έγραψε ο Γκορτζ πρός την Ντοριν το 2006. Μια ερωτικη εξομόλογηση και ταυτόχρονα μια προαναγγελία θανάτου.  Ένα χρόνο μετά ο ιδιος αυτοκτόνησε μαζί με τη σύζυγό του, που αγάπησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Foto:

André Gorz – Dorin

Leonard Cohen – The Letters / Τα γράμματα

You never liked to get
The letters that I sent.
But now you've got the gist
Of what my letters meant.
You're reading them again,
The ones you didn't burn.
You press them to your lips,
My pages of concern.
I said there'd been a flood.
I said there's nothing left.
I hoped that you would come.
I gave you my address.

Ποτέ δεν θέλησες να λάβεις
Τα γράμματα που έστελνα
Αλλά είχες καταλάβει πραγματικά
Αυτά που είχαν να σου πουν
Ξαναδιαβαζεις άλλη μια φορά
Αυτά που δεν έκαψες
Τα φέρνεις στα χείλη και φιλάς
Τις σελίδες που έγραφαν για την αγάπη μου
Έλεγα ότι θα υπάρξει κατακλυσμός
Έλεγα πως τίποτα δεν είχε απομείνει
Ήλπιζα ότι θα έρθεις.
Σου είχα δώσει τη διεύθυνση μου

Your story was so long,
The plot was so intense,
It took you years to cross
The lines of self-defense.
The wounded forms appear:
The loss, the full extent;
And simple kindness here,
The solitude of strength.
You walk into my room.
You stand there at my desk,
Begin your letter to
The one who's coming next.

Η ιστορία σου ήταν τόσο μεγάλη
Το δράμα τόσο έντονο
Σου πήρε χρόνια να ξεπεράσεις
Τις γραμμές της αυτοάμυνας
Οι τραυματικές εμπειρίες εμφανίζονται:
Η απώλεια, σε πλήρη έκταση
Η απλή κατανόηση
Η μοναξιά της δύναμης
Μπαίνεις μέσα στο δωμάτιο μου
Κάθεσαι στο γραφείο μου
Κι αρχίζεις να γράφεις το γράμμα σου
Σε αυτόν που θαναι ο επόμενος

Leonard Cohen – The Letters / Τα γράμματα
Written by Leonard Cohen – Sharon Robinson
(Μετάφραση - Velvet )
...........................................

Video αναρτησης
The Letters by Leonard Cohen

Έξω κάνει φτώχεια, μέσα κάνουμε επανάσταση

Όσο κι αν γράφεις πάνω στο χαρτί
Αν δεν βγεις έξω να χαράξεις τα γράμματα στο δρόμο
Με το μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια
Να ορμήξεις στις πλατείες, να ουρλιάξεις μεσα στο πλήθος
Πάνω στην άσφαλτο βαθιά να τα καρφώσεις
Οι λέξεις θα σκορπίζουν κάθε φορα ολόγυρα, νεκρές
Μαύρο χορτάρι θα φυτρώνει εκεί που πέφτουν
Και κάθε μέρα άλλο ένα χαμένο στίχο θα φτιάχνει η ατολμία σου
Κι εσύ θα στέκεις εκεί κρυμμένος στη σκιά, μονολογώντας
Χωρίς ποτέ να αντιληφτείς την αυταπάτη της δειλίας σου
(V. 10-02-12)

ΥΓ.
Γιατί τα χέρια δεν ξέρουν μονο να γράφουν.....

.............................

Ο τίτλος ειναι από το ποίημα της Κάκιας Παυλίδου
"Εξω κάνει φτώχεια, μέσα κάνουμε επανάσταση"



Video
Tracy Chapman - Talkin' bout a Revolution

Ήθελα πάντα να μάθω πιάνο

Ήθελα πάντα να μάθω πιάνο
Αυτά τα μεγάλα πιάνα με ουρά
Να παίζω σε μεγάλες αίθουσες μουσικής
Απέναντι σε σοβαρά ακροατήρια
Όμως δεν τα κατάφερα
Κι έτσι αγάπησα τον ήχο της κιθάρας
Δεν το μετάνιωσα
Αρκούσε να παίζω για εκείνη και για εμένα
Ακόμη και τώρα
Που δεν παίζω για κανένα


............................

Video αναρτησης:
Gipsy Kings - Trista Pena

Μάνας Νανούρισμα

Πίσω από το σκοτάδι
αντικρίζω το βλέμμα σου
φως που φωτίζει τις νύχτες μου
Πίσω από τη σιωπή σου
ακούω δυνατά την φωνή μου
θλιμμένο τραγούδι
Πίσω από την απουσία σου
πλάθω την μορφή σου
σε φέρνω κοντά μου
ζεις μέσα στην μνήμη μου
αγγελέ μου
Έτσι προσμένω στο κάλεσμα
όλη μέρα κι όλη νύχτα
στον αγιάτρευτο πόνο μου
να αποκρίνομαι
με μάνας νανούρισμα
Βάλσαμο που γιατρεύει
τις ψυχές
αυτών που μένουν

....................................

Video ανάρτησης:
Ross Daly - Μοιρολόι

Ντίνος Χριστιανόπουλος – Εναντίον

«Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους»

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω». Με αυτό τον τρόπο σχολίασε ο 81χρονος Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος, τη βράβευση του απο το Υπουργείο Πολιτισμού με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων που του απονεμήθηκε για το σύνολο του έργου του.
Ο ιδιος το αρνήθηκε παραπέμποντας τους σε ένα  παλιότερο κείμενο του με τον τίτλο «Εναντίον».

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων» που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.

Είμαι εναντίον κάθε χρηματικής επιχορήγησης, και κάθε φτωχοπροδρομο που απλώνει το χέρι για παραδάκι τον περιφρονώ. Οι χορηγίες φουντώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά. Οι χορηγίες ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα παρά να αρμέγω το υπουργείο. Τι χρωστάει το κράτος να με ταΐζει επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί πιο πολύ στην ζωή μου.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημοσιογραφίσκος κάνει κακό στην λογοτεχνία μας - σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων.

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, κι όλους τους άλλους τους θάβουν. Όποιοι δεν προσκυνούν, καρατομούνται, και μένουν μόνο οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων και της λεγόμενης γενιάς της αμφισβήτησης: όλα τα αμφισβήτησαν εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για τα καλά, χαλούν τον κόσμο με την κριτική τους, όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους κι όλα αυτά μέχρι να πάρουν το πτυχίο, μετά τους βλέπω κι αυτους στα διάφορα υπουργεία κι ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μες τα ποικίλα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που μας οδηγεί καθημερινά σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, φταίει βέβαια το κωλοχανείο, φταίνε όμως κι οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, φταίει προπάντων η δική μας σκαρταδούρα.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Η αντιγραφή του κειμένου έγινε

από την ποιητική συλλογή ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1977-1980

Εκδόσεις ΔΙΑΓΩΝΙΟΥ

Θεσσαλονίκη 1981

Ένας αληθινός Ποιητής που έκανε τον λόγο του πράξη

Τι να τα κάνω τα βραβεία σας
Είναι πολύ ζαχαρωμένα
Ταιριάζουν για σοκολατοπαιδα
Μα δεν ταιριάζουνε για μένα

......................................

Video ανάρτησης

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στους Πρωταγωνιστές (01/09/2009)

Time Passing

Ποιον γρονθοκοπείς…?
Τον άνεμο?
Το κάποτε δυστυχώς πέρασε….
Και τώρα εδώ, σκοτώνουμε με λέξεις τον χρόνο που μας απομένει
Μέχρι να ξαναγίνει πάλι…κάποτε…


A chi dai i pugni ?
Al vento ?
Il tempo purtroppo è passato....
E ora siamo qui ad uccidere con le parole il tempo che ci rimane
Finchè diventa di nuovo .... tempo passato ...

"Un giorno dopo l’ altro la vita se ne va"

............................

Video αναρτησης:
Wim Mertens-Time Passing

Σ΄ ένα σύννεφο

"Στη ζωή μου,
οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες
στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα μου"
Ν. Καζαντζακης


Μακάριοι
Αυτοί που δεν έχουν την ανάγκη να ονειρεύονται
Σημαίνει
Ότι είναι οι ικανοποιημένοι της ζωής

....................................

Video αναρτησης
Vasco Rossi - Vivere una favola

La bellezza salverà il mondo / Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Είπαν ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο
-Μα πιστεύεις ακόμα αυτά τα παραμύθια ?
-Ναι, όσο σε κοιτάζω...

Hanno detto che la bellezza salverà il mondo
-Ma tu credi ancora a queste favole ?
-Si, finchè ti guardo

***

Ευχές για ένα όμορφο 2012
Auguri per un bellissimo 2012


.........................
Video ανάρτησης
ASH SOULAR, female guitarist, plays Santana’s, Samba Pa Ti

Gesù / Ιησούς

Hanno incontrato Gesù
in mezzo alla strada
voleva andare alla stazione
si era perso non trovava la direzione
Gesù si sentiva male
voleva andare all'ospedale
ma non riusciva a trovare un'indicazione per arrivare
aveva uno squarcio nella testa
non ricordava più niente
ma nel cuore lui sapeva
ma nel cuore lui sapeva

Συνάντησαν τον Ιησού
στο δρόμο
ήθελε να πάει στο σταθμό
είχε χαθεί δεν εύρισκε την κατεύθυνση
Ο Ιησούς ήταν άσχημα
ήθελε να πάει στο νοσοκομείο
μα δεν μπορούσε να βρει τον σωστό δρόμο
είχε μια πληγή στο κεφάλι
δεν θυμόταν τίποτα
αλλά στην καρδιά του, αυτός γνώριζε
αλλά στην καρδιά του, αυτός γνώριζε

Io l'ho visto
trascinava il suo corpo
tra la gente indifferente
e il sangue che perdava
lasciava tracce sul marciapiede
dove milioni di scarpe annegavano
battendo schizzando andandosene via
mi sono coperta gli occhi
non volevo vedere
volevo pregare
non sapevo più
non sapevo più
non sapevo più
non sapevo più chi

Εγώ τον είδα
έσερνε το κορμί του
ανάμεσα στην αδιαφορία του κόσμου
και το αίμα που έχανε
άφηνε ίχνη στο πεζοδρόμιο
όπου εκατομμύρια παπούτσια πνιγόντουσαν
προσπαθώντας να αποφύγουν το πιτσίλισμα
κάλυψα τα μάτια μου
δεν ήθελα να δω
ήθελα να προσευχηθώ
δεν ήξερα πιά
δεν ήξερα πιά
δεν ήξερα πιά, ποιος, τίποτα

Hanno trovato Gesù
in metropolitana
era seduto in un vagone
con in testa un'idea di rivoluzione
e hanno sparato a Gesù alla quarta fermata
è successo di tutto, un caos che nemmeno nel cielo lassù
c'hanno capito più niente
aveva uno squarcio nella testa
non ricordava più niente
ma nel cuore lui sapeva
ma nel cuore lui sapeva

Βρήκαν τον Ιησού
στο μετρό
καθόταν σε ένα βαγόνι
έχοντας στο μυαλό την ιδέα της επανάστασης
και πυροβόλησαν τον Ιησού
στην τέταρτη στάση
τότε συνέβηκε τέτοιο χάος που ακόμη και στον ουρανό ψηλά
δεν καταλάβαιναν πια τίποτα
είχε μια πληγή στο κεφάλι
δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα
αλλά στην καρδιά του, αυτός γνώριζε
αλλά στην καρδιά του, αυτός γνώριζε

Io l'ho visto
trascinavano il corpo
tra la gente indifferente
e il sangue che perdeva
lasciava tracce sul marciapiede
dove milioni di scarpe annegavano
battendo schizzando andandosene via
mi sono coperta gli occhi
non volevo vedere
volevo pregare
non sapevo più
non sapevo più
non sapevo più chi
chi, chi, chi

Εγώ τον είδα
ενω έσερναν το κορμί του
ανάμεσα στην αδιαφορία του κόσμου
και το αίμα που έχανε
άφηνε ίχνη στο πεζοδρόμιο
όπου εκατομμύρια παπούτσια πνιγόντουσαν
προσπαθώντας να αποφύγουν το πιτσίλισμα
κάλυψα τα μάτια μου
δεν ήθελα να δω
ήθελα να προσευχηθώ
δεν ήξερα πιά
δεν ήξερα πιά
δεν ήξερα πιά, ποιος, τι….
Στίχοι-ερμηνεία: NADA MALANIMA
(Μεταφραση - Velvet )

...................................

Το τραγούδι γράφτηκε μετά από τις βίαιες συγκρούσεις τον Ιουλιο του 2001 στη Γένοβα, στη διάρκεια της συνάντησης των G8: Αν προσέξετε καλύτερα θα δείτε τον Ιησού ανάμεσα στα ματωμένα πρόσωπα των ανθρώπων. Αν είμαστε προσεκτικοί θα τον δούμε κι άλλες μέρες να περπατά αναμεσά μας στο πεζοδρόμιο και οχι απαραίτητα καθε φορά που έρχονται Χριστούγεννα. Αρκει να προσέχουμε καλύτερα βέβαια.....

Καλές γιορτές και καλά Χριστούγεννα να είναι,
εστω και για μια μέρα σε ολο τον κόσμο
Ολοι μας την έχουμε ανάγκη...

Μετανάστες σαν διαβατάρικα πουλιά...

Στ' αμπάρια δουλεμπόρων του Μεσαίωνα
Κομμάτια από τις νάρκες στα σύνορα
Χωρίς χαρτιά κι ονόματα, μωρά στην αγκαλιά
Έρχονται ερήμην απ' το πουθενά.

Σκορπάνε όπου τύχει, σε κρύα γυμναστήρια
Της άδειας επαρχίας.
Σε υπόγεια τριγύρω απ' την Κοτζιά.

Τάγματα ξυπόλυτα, παιδιά του πανικού
Οι ξένοι με τα μάτια τ' ανεξήγητα
Κανένας δεν τους ρώτησε και πάνε όπου τους πάνε
Και δε διαλέγουν τίποτα και κάνουν ότι να 'ναι.

Πουτάνες στα μπουρδέλα, στα μπαρ της επαρχίας
Δούλοι στα χωράφια μας, παντού και πουθενά
Πλένουνε τις σκάλες μας, ζούνε με τα ψιλά μας
Με μάτια ανεξήγητα, ζούνε ανάμεσά μας.

Άλλοι θα φύγουν ξαφνικά, άλλοι θα μείνουνε κοντά μας
Μαζί θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας
Θέλουμε δε θέλουμε, θα ζήσουνε κοντά μας
Θα ζήσουνε κοντά μας, θα ζήσουνε κοντά μας...
Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
Θα ζήσουνε κοντά μας

..................................

Μετανάστες είμαστε κι εμείς, κι ας μην το νοιώθουμε
Μετανάστες σαν διαβατάρικα πουλιά, περαστικοί απο τούτη την γη


18 Δεκεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη
Υπολογίζεται ότι το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού,
γύρω στα 150 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους.