Αιώνια ζωή

Αυτό που αποκαλείς ζωή εδώ στη γη

είναι στην πραγματικότητα ένας αργός θάνατος

γιατί στη φυλακή του μυαλού σου

σέρνεις αόρατες αλυσίδες συμβιβασμών και χίλιων καθηκόντων

σκλάβος των θεών και των ανθρώπινων νόμων

περιμένοντας σιωπηρά την τιμωρία.

Θρηνείς και βασανίζεσαι κλειδωμένος στο σκοτάδι

ανάμεσα σε ατέλειωτα πέτρινα τείχη 

με ψηλούς πύργους και σιδερένια παράθυρα

χωρίς να υψώσεις το βλέμμα στο φως του πρωινού

μέχρι την τελευταία στιγμή

όταν η ψυχή εγκαταλείπει το χωμάτινο σώμα της

ελεύθερη να περιπλανηθεί πέρα ​​από τον ορίζοντα

στο δικό της απόκοσμο ταξίδι

σαν ένα λευκό σύννεφο που αιωρείται και διαλύεται 

στην απεραντοσύνη των ουρανών και του αχανούς σύμπαντος

μακριά από την επίγεια ύπαρξή σου.

Και όλες οι αμαρτίες και οι ανθρώπινες κακίες σου

θα αναδυθούν από τις ζοφερές ρωγμές της γης

κρατήρες, άβυσσοι, ωκεανοί και μαύρες θάλασσες

που οδηγούν έξω από τις σκοτεινές πύλες του Άδη

προς τη λήθη ενός άλλου μακρινού παραδείσου

όπου ένας ήλιος λούζει με το χρυσαφένιο φως του

ένα πυκνό δάσος από μυρτιές κι αγριολούλουδα

και μια πηγή που όποιος πίνει το νερό της

χάνει την ανάμνηση της προηγούμενης ζωής του.

Εκεί καθάριες ψυχές μεθούν με νέκταρ και αμβροσία

σε μια έκσταση άπειρης ευδαιμονίας 

άλλες χορεύουν και άλλες τραγουδούν

κι όλες γιορτάζουν βυθισμένες σε έναν αχαλίνωτο έρωτα

ακολουθώντας έναν χαρούμενο Παιάνα.

Κι αυτή είναι η αιώνια ζωή!

(V)

------------------

Στην ελληνική μυθολογία, μία από τις δύο πύλες προς τον Άδη βρίσκεται στο ακρωτήριο Ταίναρο στη νοτιότερη Μάνη, περίπου στο κέντρο της φωτογραφίας, κάτω από την επιφάνεια της γης.

*