δεν θα το μάθεις και δεν σε νοιάζει καθόλου, που περίμενα
Θα συναντήσεις έναν άντρα που δεν σου αξίζει
και για αυτόν θα καταστρέψεις οτι πολύτιμο έχεις
θα δώσεις τα πάντα για να τον αποκτήσεις
μα στο τέλος θα καταλάβεις ότι ποτέ δεν τον αγάπησες
Θα σε σταματούσα και θα σου ζητούσα να κάνουμε έρωτα
αλλά πού βρίσκεσαι, πίσω μου, δίπλα μου, κοντά μου;
και σ’ αυτό το κρεμώδες τρένο που με λικνίζει γλυκά σαν τη μαμά
αναρωτιέμαι αν θα με αναγνώριζες.
Πού να πηγαίνει αυτό το κρεμώδες τρένο μέσα στην ανεμοθύελλα
πώς μπορείς σε αυτή τη σκληρή ζωή να νιώσεις λίγη αγάπη;
Θα είμαι εκεί, εγώ, το κορίτσι, εγώ, η γυναίκα, και σε παρακαλώ, αν ξαναβρεθούμε,
χαμογέλασέ μου για ό,τι συνέβη μεταξύ μας, που μόνο εμείς γνωρίζουμε.
(Ελεύθερη απόδοση)
---------------------------------
Το τραγούδι δημιουργεί μια νοσταλγική ατμόσφαιρα, με ποιητικές εικόνες που περιγράφουν ένα ταξίδι με ένα φανταστικό τρένο σε άγνωστους κόσμους. Η φωνή της Patty Pravo, σε συνδυασμό με τη μελωδία, μεταφέρει βαθιά συναισθήματα και μια αίσθηση μελαγχολίας. Το τραγούδι μας μιλάει για τις ευκαιριακές σχέσεις μαζί με την ευθραυστότητα των ονείρων που χάνουμε στην πορεία της ζωής.
Quante emozioni meravigliose ho vissuto attraverso la tua musica. E quella chitarra Fender "Pinky" con il tuo modo di suonare dolce che trasformava le melodie in emozioni.Le tue canzoni di viaggi, in mare e in autostrada, mi accompagneranno per sempre.
La tua voce roca e sognante rimarrà dentro di me e continuerai a cantare per me per il resto della mia vita.
Il mio cuore si sta spezzando. Un altro immenso genio musicale come il mare ci ha lasciato.
Buon viaggio!
Πόσες συγκινήσεις έχω βιώσει μέσα από τη μουσική σου. Και αυτή η κιθάρα Fender "Pinky" με το απαλό σου παίξιμο που μετέτρεπε τις μελωδίες σε συναισθήματα. Τα τραγούδια σου για ατελείωτα ταξίδια, στη θάλασσα και στον αυτοκινητόδρομο, θα με συνοδεύουν για πάντα.
Η βραχνή, ονειρική φωνή σου θα παραμείνει μέσα μου και εσύ θα συνεχίζεις να τραγουδάς για μένα για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Η καρδιά μου ραγίζει. Μια άλλη τεράστια μουσική ιδιοφυΐα, σαν τη θάλασσα, μας άφησε...
La prima volta che incontrai Leonard fu una sera tardi, mentre ero a casa a guardare la TV, quando lo sentii parlare con me. Rimasi lì ad ascoltarlo incantato e immobile fino al mattino, mentre cantava con la sua chitarra e la sua voce profonda, accattivante e malinconica. Quella voce dolce, calma e vellutata che in realtà non "canta" ma è la melodia stessa.
Che privilegio aver avuto la sua musica come compagna per migliaia di ore in tutti questi anni. Sono stato nutrito dalla sua arte e dalla sua poesia, che ho avuto la fortuna di conoscere e amare. Cohen scrisse poesie musicate in cui ogni parola era ben congegnata come le sue note poetiche musicali. Tuttora continuo a cercarlo la sera e gli chiedo di suonare per me, e lui mi incoraggia a scrivere le mie parole.
Ascoltando le sue canzoni ti rendi conto che questo impercettibile malinconia quando ci avvolge, diventa una forza creativa da cui possiamo apprezzare la bellezza e il significato profondo della vita. Tutto ciò che dobbiamo fare è lasciare che qualche raggio di luce penetri nelle crepe.
Perché l'arte, e ancor di più la musica, hanno piccole proprietà terapeutiche che ci aiutano a superare gli ostacoli quotidiani. Ed è strano come alcuni artisti sconosciuti riescano a trasmettere qualcosa di unico e indescrivibile attraverso le loro opere.
Anche se non ci sei più, la tua musica e le tue canzoni rimarranno per sempre nel mio cuore.
Riposa in pace amico mio!
-------------------
Η πρώτη φορά που συνάντησα τον Λέοναρντ ήταν αργά το βράδυ, ενώ ήμουν σπίτι βλέποντας τηλεόραση, όταν τον άκουσα να μου μιλάει. Στάθηκα εκεί ακούγοντάς τον μαγεμένος και ακίνητος μέχρι το πρωί, καθώς τραγουδούσε με την κιθάρα και τη βαθιά σαγηνευτική, μελαγχολική φωνή του. Αυτή η γλυκιά, ήρεμη, βελούδινη φωνή που στην πραγματικότητα δεν «τραγουδά» αλλά είναι η ίδια η μελωδία.
Τι προνόμιο ήταν να έχω τη μουσική του συντροφιά για χιλιάδες ώρες όλα αυτά τα χρόνια. Τράφηκα από την τέχνη και την ποίησή του, τις οποίες είχα την τύχη να γνωρίσω και να αγαπήσω. Ο Κοέν έγραφε μελοποιημένα ποιήματα στα οποία κάθε λέξη ήταν τόσο καλογραμμένη όσο και οι μουσικές ποιητικές του νότες. Ακόμα τον αναζητώ τα βράδια και του ζητάω να παίξει για μένα, και εκείνος με ενθαρρύνει να γράφω τους δικούς μου στίχους.
Ακούγοντας τα τραγούδια του συνειδητοποιείς ότι αυτή η ανεπαίσθητη μελαγχολία όταν μας αγκαλιάζει, γίνεται μια δημιουργική δύναμη από την οποία μπορούμε να εκτιμήσουμε την ομορφιά και το βαθύ νόημα της ζωής. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε μερικές ακτίνες φωτός να διαπεράσουν τις ρωγμές.
Γιατί η τέχνη και ακόμη περισσότερο η μουσική, διαθέτουν μικρές θεραπευτικές ιδιότητες που μας βοηθούν να ξεπεράσουμε τα καθημερινά εμπόδια. Και είναι παράξενο πώς κάποιοι άγνωστοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να μεταφέρουν κάτι μοναδικό και απερίγραπτο μέσα από το έργο τους.
Ακόμα κι αν δεν είσαι πια εδώ, η μουσική και τα τραγούδια σου θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου.
Salendo lungo le ripide strade dei Colli Euganei, passando per borghi medievali e ville venete, eremi e monasteri, attraversando la dolcezza del paesaggio rurale con ulivi e vigneti.
E poi camminare lentamente su sentieri tortuosi e strade sterrate attraverso fitti boschi di castagni, querce, acacie, siliquastri e riflessi dorati.
Ora che l' ottobre sta lentamente svanendo e gli alberi si spogliano timidamente dei loro scarsi vestiti. Il fogliage è dipinto nei colori autunnali, giallo, rosso e marrone. Ι campi riposano sotto l'ultimo sole autunnale e le cantine odorano di dolce mosto.
L'autunno ci spinge a fermarci un attimo per raccogliere i pensieri, ammirare la bellezza della natura, ascoltare il cinguettio degli uccelli, annusare l'aroma del tiglio e del rosmarino e percepire il silenzio di luoghi sacri e pacifici!
(V)
-----------------
Ανηφορίζοντας τους απότομους δρόμους των Λόφων των Ευγενών περνώντας από μεσαιωνικά χωριά και βενετσιάνικες βίλες, ασκηταριά και μοναστήρια, διασχίζοντας το γλυκύ αγροτικό τοπίο με ελαιόδεντρα και αμπελώνες.
Αργο-περπατώντας σε δύσβατα μονοπάτια και χωματόδρομους μέσα από πυκνά δάση με καστανιές, βελανιδιές, ακακίες, κουτσουπιές και χρυσές αντανακλάσεις.
Τώρα που ο oκτώβρης αργά ξεθωριάζει και τα δέντρα βγάζουν δειλά τα λιγοστά τους ρούχα. Το φυλλώματα είναι βαμμένα με τα χρώματα του φθινοπώρου, κίτρινο, κόκκινο και καφέ. Tα χωράφια ξεκουράζονται κάτω από τον τελευταίο φθινοπωρινό ήλιο και τα κελάρια ευωδιάζουν με γλυκό μούστο.
Το φθινόπωρο μας ωθεί να σταματήσουμε για μια στιγμή να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας, να θαυμάσουμε την ομορφιά της φύσης, να ακούσουμε το κελαηδισμό των πουλιών, να μυρίσουμε το άρωμα της φλαμουριάς του δεντρολίβανου και να αισθανθούμε τη σιωπή των ιερών γαλήνιων τόπων!
