03/04/2011

Οι λέξεις





Οι λέξεις
δεν σε κρύβουν πια
έχουν βγάλει το φόρεμα
που ντύθηκες
κατά την έξοδο
και τώρα κρέμονται
σαν απλωμένη πραμάτεια
στην πόλη των εμπόρων
Κι εσύ συνεχίζεις να γράφεις
να γράφεις
πάνω σε σπασμένους καθρέφτες
αιχμάλωτη του βλέμματος
που σε προδίδει
Κι όλα ξαναρχίζουν κάθε μέρα
και κάθε νύχτα
αδιάκοπα στο ίδιο ρυθμό
και προχωρούν πιο γρήγορα
πιο γρήγορα
πίσω από τις μαύρες σκιές
που προσπαθείς να αποδιώξεις
απο το βλέμμα σου...

(V)- 22.04.2009 


17 comments:

  1. Τι όμορφο!!!!
    καλή εβδομάδα γλυκέ μου
    Φιλιά πολλά

    ReplyDelete
  2. ίσως έτσι... έτσι με λέξεις προσπαθούσε να ντύσει μια ζωή γυμνή...
    και σαν δεν τα κατάφερε... συνέχισε με λέξεις στον καθρέφτη... για να γεμίσει το άδειο βλέμμα...

    ReplyDelete
  3. Καμμιά φορά αναρωτιέμαι μήπως δεν είναι δυο οι ζωές.

    :)

    ReplyDelete
  4. Δεν γράφει η πένα για να ντύσει τη Σκέψη..
    Γράφει για να μπει στη Διαφάνεια της Διαύγειας του Νου...

    να ξηλώσει και να ράψει συλλαβές βήματα μιας μακρινής διαδρομής...

    Η πένα γραφει για να Ντυσει το Ταξιδι...

    και ξέρεις, μάτια μου....

    Το ταξίδι ντύνεται, καθως ξεγυμνώνεται η Σκέψη και η Ψυχή...

    το Ταξίδι ντύνεται το Εσω-Ρουχο της Ψυχής μας....



    Σε φιλώ γλυκά...

    ReplyDelete
  5. Οι λέξεις σου φανερώνουν πολλά βελούδινε φίλε μου!
    Καλή βδομάδα!

    ReplyDelete
  6. @ANGEL
    Κι από μενα Αντζελικα
    Καλησπερα
    -

    ReplyDelete
  7. @ΛΥΧΝΟΣ
    Όχι δεν προσπαθούσε
    να ντύσει την γύμνια της ζωης
    Αλλά το γυμνό έκθετο κορμί της
    Πίστευε ότι με χιλιάδες λέξεις
    θα είχε προστασία
    Ψευδαίσθηση βέβαια
    γιατί κάθε λεξη
    δεν την βοηθούσε
    αντίθετα την πρόδιδε
    περισσότερο
    -

    ReplyDelete
  8. @CLOUDS
    Η ζωη μια είναι πιστεύω
    ο σχιζοφρενής εαυτός μας
    είναι το πρόβλημα
    -

    ReplyDelete
  9. ....Κι εσύ συνεχίζεις να γράφεις
    να γράφεις
    πάνω σε σπασμένους καθρέφτες
    αιχμάλωτη του βλέμματος
    που σε προδίδει
    Κι όλα ξαναρχίζουν κάθε μέρα
    και κάθε νύχτα
    αδιάκοπα στο ίδιο ρυθμό
    και προχωρούν πιο γρήγορα
    πιο γρήγορα
    πίσω από τις μαύρες σκιές
    που προσπαθείς να αποδιώξεις
    απο το βλέμμα σου...


    Μου άρεσε πολύ...!!!
    Καλημέρα velvet μου....

    ReplyDelete
  10. @REFLECTION
    Κατι σαν ενδοφλεβεια …..
    που ανακουφίζει στιγμιαία την ανάγκη
    του ασθενούς από την έλλειψη
    Λέξεις και συλλαβες
    δεν είναι τιποτε άλλο
    απο σιωπηλες "κραυγες"
    όπως τα βηματα στο σκοτάδι
    που μας συνοδεύουν
    στο ταξίδι
    -

    ReplyDelete
  11. @ΜΑΙΡΑΚΙ
    Εσυ να προσεχεις
    όταν περπατας εκει
    αναμεσα στον κοσμο
    να ντύνεσαι την σιωπη
    κι οχι τις "λέξεις"
    Καλησπερα
    -

    ReplyDelete
  12. Πάντως το ποίημα πιστεύω έχει θέση σε ποιητική συλλογή αξιώσεων.
    :)

    ReplyDelete
  13. ઇઉ ✿ Olá,

    Meio triste...
    Tudo recomeçando todos os dias, todas as noites... por trás das sombras negras.
    Esteticamente é muito bonito... porém triste.

    ♫♫.•*¨*•♫♫¸
    °•♥° Brasil
    °°•✿♫°.•

    ReplyDelete
  14. @CLOUDS
    Δεν ειναι ποίημα
    παρα μοναχα
    λέξεις...
    -

    ReplyDelete
  15. @MAGIA DE INES
    Triste como a nossa vida
    quando não estamos
    Como você leu o grego?
    Muito obrigado
    -

    ReplyDelete
  16. Συνήθως, οι λέξεις “κρύβουν” όταν λέγονται… Ή, τουλάχιστον το προσπαθούν.
    Όταν γράφονται, χωρίς στόχευση σε παραλήπτη, μάλλον αποκαλύπτουν…
    Έτσι νομίζω..

    Καλησπέρα Velvet..

    ReplyDelete
  17. @ΝΑΜΕΛΙ
    Ολα μας αποκαλυπτουν
    Κι οι λεξεις
    Κι η σιωπη

    "Αλλα αν δεν μπορεις να κανεις
    την ζωη σου, οπως θελεις
    Προσπαθησε τουλαχιστον οσο μπορεις
    να μην την εξευτελιζεις
    Μες στην συναφεια του κοσμου
    Μες στις κινησεις και ομιλιες"

    Καλημερα Ναμελι
    -

    ReplyDelete