26/01/2013

Η ιστορία του Sami Modiano


SAMI MODIANO

O Sami Modiano, απελάθηκε από τη Ρόδο, τον Ιούλιο του '44, μαζί με ολόκληρη την κοινότητα των 2.500 Εβραίων που ζούσαν εκεί. Στην πραγματικότητα το "ταξίδι" προς την κόλαση για τον Sami Modiano είχε ήδη αρχίσει πριν από αυτή την ημερομηνία. Ηταν μόλις 8 ετών, όταν στην τρίτη δημοτικού κλήθηκε από το διευθυντή, για να του ανακοινωθεί ότι «είχε αποβληθεί από το σχολείο» και τους λόγους θα τους μάθαινε από τον πατέρα του. Για τον Sami, ένα μικρό αγόρι 8 ετών το σχολείο τελείωνε στην τρίτη τάξη του δημοτικού. (Η αιτία ήταν οι φυλετικοί νόμοι του Μουσολίνι –η Ρόδος άνηκε τότε στην Ιταλία– και σαν Εβραίος δεν είχε δικαίωμα στην εκπαίδευση)

Ύστερα ήρθε ο Ιούλιος και στα δεκατρία του ο ίδιος μαζί με όλη την κοινότητα απελάθηκαν από το νησί φορτωμένοι πάνω σε πλοία για τη μεταφορά των βοοειδών: 500 άτομα σε κάθε πλοίο, σε ένα περιορισμένο χώρο που μόλις μπορούσες να καθίσεις ανάμεσα σε περιττώματα ζώων, βρωμιά και μια αποπνιχτική δυσώδης οσμή. Θα χρειαστεί μια εβδομάδα να φτάσουν στο λιμάνι του Πειραιά. Και από εκεί τρεις εβδομάδες ταξίδι με το τρένο για την Πολωνία, κάτω από το αυγουστιάτικο λιοπύρι. Με πέντε κουβάδες νερό και με 90 στοιβαγμένα άτομα σε κάθε βαγόνι. Τρεις εβδομάδες, τρεις ολόκληρες εβδομάδες, με μια διακοπή κάθε βδομάδα, για να πετάξουν έξω τα πτώματα και να ξαναγεμίσουν τους 5 κουβάδες με νερό.

Στο τέλος η άφιξη στο Auschwitz-Birkenau, ο διαχωρισμός των ανδρών/γυναικών. (Αουσβιτς ΙΙ-Μπιρκενάουστρατόπεδο εξόντωσης, όπου δολοφονήθηκαν περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι, κυρίως, Εβραίοι, Σίντι, και Ρομά) Ο Sami καταφέρνει να μείνει με τον πατέρα του Giacobbe (Ιάκωβο), αλλά βλέπει την αδελφή του Lucia (Λουκία), μόλις 3 χρόνια μεγαλύτερη να την αρπάζουν από τα χέρια τους. Μπροστά τους ένας Γερμανός αξιωματικός, του οποίου το όνομα δεν θέλει ούτε να αναφέρει: Έπειτα από μια φευγαλέα ματιά στον κάθε κρατούμενο και με το δάχτυλο υψωμένο να δείχνει δεξιά και αριστερά, αποφασίζει κατά πόσο είναι κάποιος κατάλληλος για εργασία ή αν θα έπρεπε να «οδηγηθεί κάπου αλλού». Σ΄ εκείνο το «κάπου αλλού» που ο Sami θα ανακαλύψει αργότερα ότι είναι οι θάλαμοι αερίων.

Από τους 2500 κρατούμενους, σώθηκαν 350 άνδρες και 250 γυναίκες, (μόνο 140 επέζησαν στο τέλος): Οι υπόλοιποι, 1800-1850, (περισσότεροι από τους οποίους ήταν παιδιά) οδηγήθηκαν αμέσως στους θαλάμους αερίων. Φίλοι, σύντροφοι, τα παιδιά φίλων, συγγενείς, γείτονες, όλοι στους θαλάμους αερίων. Με την απλή κίνηση ενός δακτύλουΟ ίδιος ο Σάμι και ο πατέρας του, τοποθετούνται στο Lager Α, αλλά σε ξεχωριστά φυλάκια. Η αδερφή του Λουκία στο lager Β. Ημασταν τυχεροί διηγείται ο Σάμι, «τουλάχιστον εμείς ήμασταν μαζί και ζωντανοί». Στη συνέχεια το μαρκάρισμα του αριθμού πάνω στο μπράτσο. Μας έβαλαν να ακουμπήσουμε το αριστερό χέρι σε ένα τραπέζι. Ο Ιακώβ Μοδιάνο, αριθμός Β7455, και Σαμουήλ Μοδιάνο, Β7456. Μεταξύ μας μονάχα ενας αριθμός διαφορά.

Συνεχίζει την ιστορία ο Sami, περιγράφοντας τις απάνθρωπες συνθήκες την ταλαιπωρία και την φρίκη που έζησε.  Το κρύο, την υγρασία, τα πρησμένα πόδια και μια πιτζάμα μονάχα να τον τυλίγει στους -15 °C.  Ο ίδιος πηγαίνει κάθε βράδυ να δει και να μιλήσει στον πατέρα του. Του ζητά να του επιτρέψει να δει την αδελφή του κι αυτός σιωπηλά στο τέλος τον αφήνει. Ο Sami θα περπατήσει αρκετές φορές κατά μήκος του συρματοπλέγματος που χώριζε το Lager Α από το Β, με την ελπίδα να δει την Lucia. Την τέταρτη μέρα, μια τυχαία διασταύρωση βλεμμάτων και μια ανατριχίλα στην ραχοκοκαλιά. Προσπαθεί να κοιτάξει καλύτερα αλλά δεν το πιστεύει, δεν μπορεί να το πιστέψει, δεν είναι δυνατόν. Αυτό που βλέπει ήταν ένας σκελετός μιας γυναίκας με ξυρισμένο κεφάλι και ριγέ πιτζάμες που τον χαιρετούσε. Ήταν η Λουκία, η δική του Λουκία «που ήταν ένα όμορφο κορίτσι με μαύρα μαλλιά» και τώρα αυτό που έβλεπε μπροστά του δεν ήταν παρά ένας ζωντανός σκελετός.

Κι ύστερα με λαχτάρα τρέχει να ανακοινώσει στον πατέρα του, ότι η Lucia ήταν ζωντανή αλλά εξαθλιωμένη και έδειχνε να υπέφερε πολύ. Από εκείνη τη στιγμή ο πατέρας του «έγινε ένας άλλος άνθρωπος». «Τον ρώτησα αν ήθελε να έρθει μαζί μου ένα βράδυ άλλα δεν μου απάντησε παρά κούνησε αρνητικά το κεφάλι. Κι εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω αυτή του την άρνηση και λανθασμένα τον κατέκρινα. Αργότερα κατάλαβα εκείνο "το γιατί". Γιατί δεν ήθελε να την δει σε αυτή την άσχημη κατάσταση. Γιατί ήθελε να τη διατηρήσει στη μνήμη του όμορφη, οπως ήταν» Για τρεις, τέσσερις ημέρες ο Sami συναντούσε την Lucia, μέχρι που ένα βράδυ εκείνη δεν ξανα-εμφανίστηκε. Κι από τότε ο μικρός Sami δεν ξαναείδε ποτε πια την αγαπημένη του Lucia.

Ενα βράδυ ο πατέρας του, είπε: «Αν αύριο δεν με δεις, μην ανησυχήσεις πρέπει να πάω στο ιατρείο, εσύ είσαι δυνατός, μην φοβάσαι, θα τα καταφέρεις». «Ηξερα, σε αυτή την ηλικία των 14 ετών, τι ήθελε να πει η φράση: «Πάω στο ιατρείο»  Όλοι όσοι πήγαιναν εκεί κατέληγαν στους θαλάμους αερίων  «Όχι μπαμπά, μην πάς! όχι, όχι, όχι!» «Μην ανησυχείς, θα με φροντίσουν, έχω μονο τα πόδια μου πρησμένα» «Κατάλαβα, οτι ο πατέρας μου αισθανόταν ότι δεν θα βγαίναμε ζωντανοί και αποφάσισε να δώσει ένα τέλος» «Ετσι μέσα σε λίγο καιρό έχασα τα πιο όμορφα πράγματα που είχα στην ζωή μου» (Ο πατέρας του αυτοκτόνησε όταν έμαθε για τον θάνατο της κόρης του)(Την μητέρα του ο Σάμι την είχε χάσει στην ηλικία των 10)

Φτάνει ο Γενάρης του '45. Εν τω μεταξύ, ο Sami σκέφτεται όλο και πιο συχνά να αυτοκτονήσει πέφτοντας πάνω στο αγκαθωτό σύρμα. Θα προσπαθήσει αρκετές φορές, αλλά κάθε φορά κάτι που δεν μπορεί να καθορίσει όπως λέει ο ίδιος, τον κρατά σφιχτά από το χέρι. Οι Ρώσοι ήταν ήδη κοντά και οι Γερμανοί αποφασίζουν να μεταφέρουν τους κρατούμενους του Μπιρκενάου στο Άουσβιτς ώστε να προλάβουν να καταστρέψουν όλα τα κρεματόρια και να μην αφήσουν ίχνη για ότι πραγματικά συνέβαινε εκεί. Μια πορεία θανάτου, 3 χλμ., κάτω από το χιόνι και το κρύο, όλοι σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ο Σάμι ήταν ένας σκελετός, ένας σκελετός δεκατεσσάρων ετών και έξι μηνών. Με δυσκολία περπατά 2 χιλιόμετρα. Και τότε εξαντλημένος γέρνει και πέφτει με το πρόσωπο πάνω στο έδαφος και τις παλάμες των χεριών στον αυχένα  «Ηξερα ότι σύντομα θα μ' έβρισκε μια σφαίρα στο κεφάλι, το ήξερα, το αισθανόμουν, αλλά ήμουν γαλήνιος»

«Εδώ παιδιά, μου έτυχε κάτι περίεργο, κάτι που δεν περίμενα ποτέ να συμβεί. Κατά τη διάρκεια της πορείας κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει, πόσο μάλλον να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον. Δεν ξέρω πώς συνέβη, μα είναι αρκετά παράξενο και ανεξήγητο. Δεν θα μπορούσε να συμβεί. Ήταν δυο φύλακες άγγελοι. Με έπιασαν από τις μασχάλες και με έσυραν πίσω στο τελευταίο χιλιόμετρο. Τότε έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν ξύπνησα, ήμουν μεσα στο Αουσβιτς κοντά σε ένα σωρό από παγωμένα πτώματα. Στα 150 μέτρα μπροστά μου ένα κτίριο. Με δυσκολία σύρθηκα μέχρι εκεί: αν δεν ήθελα πεθάνω παγωμένος, έπρεπε να φτάσω εκεί. Εκεί συνάντησα τον Piero Terracina και τον Primo Leviεκεί μας βρήκαν αργότερα και οι ρωσίδες νοσοκόμες»

Ο Sami διηγείται όλα αυτά με κομμένη ανάσα και συχνά επαναλαμβάνει «Γιατί? Γιατί εγώ? Γιατί εγώ ναι και οι άλλοι όχι?» Για πολλά χρόνια αυτά τα ερωτήματα τον βασανίζουν. Μέχρι που αποφασίζει να επισκεφτεί τα σχολεία για να διηγηθεί την ιστορία του. Μέχρι που συνειδητοποιεί ότι η απάντηση στο ερώτημα ΓΙΑΤΙ, θα μπορούσε να είναι:
«Γιατί όλα αυτά έπρεπε να τα διηγηθείς εσύ Sami»
«Γιατί οι νέες γενιές δεν πρέπει να ξαναδούν αυτά που τα μάτια σου έχουν δει»
..................

Samuel Modiano (Σαμουήλ Μοδιάνο) ο "Σάμι" είναι ένας επιζών του Ολοκαυτώματος. Γεννήθηκε στη Ρόδο το 1930 και σήμερα ζει μεταξύ Ostia και Ρόδου. Το χειμώνα πηγαίνει στα σχολεία, στα πανεπιστήμια σε ολόκληρη την Ιταλία να πει την δική του ιστορία. Να διηγηθεί ποια ήταν η φρίκη των στρατοπέδων θανάτου. Πόσο ήταν εύκολο να φυτέψεις και να δηλητηριάσεις με το πιο άγριο φυλετικό μίσος τις καρδιές των ανθρώπων. Το καλοκαίρι μετακομίζει στη Ρόδο, για να κρατήσει ζωντανή στη μνήμη, την τρομερή αυτή ιστορία της ζωής του.

(Αυτη ειναι η ιστορία του Σάμι, η ιστορία ενος μικρού παιδιού 14 ετών, που επέζησε απο τα στρατόπεδα θανάτου του Αουσβιτς-Μπιργκενάου)

Σήμερα 27 Ιανουαρίου 2013 - 
Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος

___________________________

Από την ομιλία του Sami Modiano στις 12-03-12 στο σχολείο San Vito Romano
Κείμενο μεταφρασμένο απο το blog της καθηγήτριας Cristina Galizia
Testo tradotto dal Blog della Prof.ssa Cristina Galizia
Docente di Lettere presso l'Istituto Comprensivo di San Vito Romano (RM)



18 comments:

  1. ανατρίχιασα ολόκληρη διαβάζοντας την ιστορία του Sami, που ιστορία χιλιάδων Εβραίων είναι...

    συγκλονιστική περιγγραφή, μιας φριχτής εποχής που ΠΟΤΕ και από ΚΑΝΕΝΑ δεν πρέπει να λησμονηθεί!

    ReplyDelete
    Replies
    1. τρομερή αφήγηση

      μπράβο που την ανέβασες

      Delete
  2. Mi fa piacere che la storia di Sami Modiano abbia, come merita, una grande eco. Sono infinite le storie come questa che sono state sepolte dalla tragedia e che meritano di essere raccontate, affinché non si ripetano più, o, peggio ancora, finiscano per essere assimilate alle leggende.
    Grazie mille. Ti aggiungo volentieri al mio blogroll, anche se non so tradurre la tua lingua: leggerò quelli tradotti in italiano :)
    Buona giornata della memoria.
    Cristina Galizia

    ReplyDelete
  3. η λήθη δεν θα προστατέψει κανέναν!!

    συγκλονιστικό!!!

    πολλά φιλιά μνήμης...και εγρήγορσης

    ReplyDelete
  4. Συγκλονιστικό...
    Δεν πρέπει να ξεχνάμε, για να αποτρέψουμε να συμβεί πάλι.

    ReplyDelete
  5. Εξαιρετική ανάρτηση.
    (Μεγαλο ευχαριστώ).

    ReplyDelete
  6. Αυτό που συνέβη μπορεί να ξανασυμβεί
    Οι συνειδήσεις πάλι μπορούν ευκολα να παρασυρθούν
    Ακόμη και οι δικές μας
    Primo Levi

    Γι αυτό πρέπει να έχουμε μνήμη
    Γι αυτό πρέπει να διηγηθούμε στα παιδιά μας την αλήθεια
    Για να μην επιτρέψουμε την επανάληψη
    αυτής της φρικτής τραγωδίας

    Όταν σκεφτόμαστε ότι ένας ξένος
    η κάποιος που είναι διαφορετικός από εμάς
    είναι ένας εχθρός μας,
    τοτε αυτόματα φτιάχνουμε τους κρίκους μιας αλυσίδας,
    που καταλήγει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης,
    ένα στρατόπεδο εξόντωσης
    σε ένα νέο Άουσβιτς σε ένα νέο Νταχαου
    κι εμείς γινόμαστε οι νέοι δήμιοι

    ΥΓ.
    Σας ευχαριστώ όλους και τον καθενα σας ξεχωριστά
    για το σχόλιο και την παρουσία σας εδώ.

    ReplyDelete

  7. Πρώτα απ 'όλα ήρθαν για τους τσιγγάνους
    και χάρηκα, γιατί έκλεβαν.

    Στη συνέχεια ήρθαν για τους Εβραίους
    και δεν είπα τίποτα, επειδή μου ήταν αντιπαθητικοί.

    Στη συνέχεια ήρθαν για τους ομοφυλόφιλους,
    και ανακουφίστηκα, γιατί μου ήταν ενοχλητικοί.

    Στη συνέχεια ήρθαν για τους κομμουνιστές,
    και δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.

    Μια μέρα ήρθαν για μένα,
    και δεν υπήρχε κανείς για να διαμαρτυρηθεί

    Αυτό το ποίημα που λανθασμένα αποδίδεται στο Bertolt Brecht
    είναι του Γερμανού Martin Niemöller (1892-1984).
    Μιλά για την αδιαφορία και την απάθεια που συνήθως δείχνουμε
    απέναντι σε οτιδήποτε δεν μας αγγίζει προσωπικά
    Η μετάφραση εδώ έγινε από το ιταλικό κείμενο

    ...........

    ReplyDelete
  8. Ciao, ti farà piacere che abbiamo avuto di nuovo l'onore di incontrare Sami http://arringo.blogspot.it/2013/02/nuovo-incontro-con-la-storia-sami.html
    Ciao!

    ReplyDelete
  9. Grazie Cristina
    Passerό senz΄ altro dal tuo blog
    Βuonasera

    ReplyDelete
  10. Ειναι συγκλονιστικος στην αφηγηση του,τον ξερω απο το νησι.

    ReplyDelete
  11. Γεια σου και παλι Velvet.

    ReplyDelete
  12. Τον εχω παρακολουθησει σε μερικα βιντεο
    καθως ξαναφερνει στο παρον αυτες τις μνημες
    Χαιρομαι που σε ξαναβλέπω Μαφαλντα
    :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. ο πολυαγαπημένος Σαμουήλ...δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που μου διηγήθηκε την ιστορία του,μαζί με την γυναίκα του τη Σέλμα,αν και είχα διαβάσει δεκάδες μαρτυρίες επιζώντων μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απερίγραπτη η φόρτιση,η ντροπή ,η οργή που ένιωσα ακούγοντας τον.Πήγα σπίτι μου εντελώς διαλυμένη,δεν μπορούσα να συνέλθω για μέρες.
      Η ιστορία της αδελφής του,η οποία τον βοήθησε ακόμα και μέσα στο στρατόπεδο,η πρώτη διαλογή όπου τυχαία ακολούθησε τον πατέρα του και οι επόμενες διαλογές όπου επιλέχτηκε για τους θαλάμους αερίων και τελικά η απίστευτη τύχη αφού τρεις φορές γλύτωσε....
      Είναι μεγάλη τιμή,ένα μάθημα ζωής και αξιοπρέπειας για όποιον έχει γνωρίσει αυτόν τον άνθρωπο.

      Delete
    2. ο πολυαγαπημένος Σαμουήλ.Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που μου διηγήθηκε την ιστορία του,μαζί με τη γυναίκα του τη Σέλμα.
      Αν και είχα διαβάσει δεκάδες μαρτυρίες επιζώντων μέχρι εκείνη τη στιγμή,ήταν απερίγραπτη η φόρτιση,η οργή , η ντροπή,η φρίκη και η απόγνωση που ένιωσα ακούγοντας τον.
      Πήγα σπίτι διαλυμένη,προσπαθώντας να συνέλθω για αρκετές μέρες.
      Είναι φυσικά πολλά παραπάνω από αυτά που περιγράφονται στο άρθρο που κάνουν τη μαρτυρία του Σαμουήλ ιδιαίτερη( η σχέση με την αδερφή του και πως τον βοήθησε ακόμη και μέσα στο στρατόπεδο,πως γλύτωσε τρεις φορές από τους θαλάμους αερίων,η ''γιορτή'' θανάτου που του έκαναν οι συγκρατούμενοι του...)
      Πραγματικά είναι τιμή και μάθημα αξιοπρέπειας για όποιον τον έχει γνωρίσει και αποτυχία της ανθρωπότητας που δεν κατόρθωσε να εκπαιδεύσει τη νέα γενιά για τον φασισμό και τις συνέπειες του.

      Delete
  13. Δεν ξερω αλλα φοβαμαι
    Φοβαμαι τι θα συμβει οταν θα εκλείψουν αυτοι οι ανθρωποι
    αυτες οι ζωντανές μαρτυριες
    απο τους τελευταίους επιζωντες του ολοκαυτωματος
    να μας υπενθυμίζουν την φρικη που εζησε
    στην προσφατη ιστορια μας, η ανθρωποτητα

    Ευχαριστω για την επίσκεψη και το σχολιο


    ReplyDelete
  14. ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
    Ο ελληνικός όρος γενοκτονία είναι ταυτόσημος με τον διεθνώς χρησιμοποιούμενο όρο genocide που προέρχεται από την ελληνική λέξη γένος και το λατινικό ρήμα caedere (=φονεύω). Τόσο ο ελληνικός όσο και ο διεθνής όρος δημιουργήθηκαν επίσημα (όρος διεθνούς δικαίου) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Με αυτόν τον όρο αποδίδεται κυριολεκτικά η από τους αρχαιότατους χρόνους υφιστάμενη έννοια και ακριβέστερα ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα που αποβλέπουν στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο.

    ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ
    Με τον όρο Ολοκαύτωμα περιγράφεται ο συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία με την υποκίνηση του κράτους διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από την Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες τους

    Πηγη: Βικιπαιδεια

    ReplyDelete
  15. ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ / ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΣΕΙΣ

    Ελλήνων του Πόντου: 320-380.000 (1915-16) από τους Νεοτουρκους
    Αρμένιων: 1.500.000 (1915) από τους Νεοτουρκους
    Ασσυριων: 275-750.000 (1915-16) από τους Νεοτουρκους
    Ναζιστικο Ολοκαυτωμα: από 13-20.000.000 (1941-45)
    (6.000.000 Εβραιοι) (Ρομα, Σιντι, Σλαβοι, και άλλες ομαδες μειονοτήτων)
    Κινα: 20-80.000.000 (κινεζικη επανασταση Mao)(1949-76)
    USSR: τουλαχιστον 20.000.000 (συνολικα θυματα του σταλινισμου) (1927-53)
    USSR: (Kulaks) 600.000 (1929-33) επι Σταλιν
    Ουκρανια: (Holodomor ) 3-4.000.000 (1932-33) επι Σταλιν
    Πολωνια (Katyn) (Σφαγη του Κατυν από τους σοβιετικους) 20-22.000 (1940)
    Γεωργία: (Abkhazia) 10-30.000 (1991-93)
    Βοσνια: (σφαγη Srebrenica) 8-10.000 (1995) (από Σερβους)
    ΑΦΡΙΚΗ
    Κονγκο: 10.000.000 (το ημισυ του πληθυσμου) από Βελγους
    Costa Avorio: από 1.500.000 απέμειναν 160.000 (1900-1911)
    Σουδαν: από 9.000.000 εμειναν 3.000.000 (1882-1903) από Αγγλους
    Namibia: το 80% των Herero και 50% των Nama (1904-1907) από Γερμανους
    Zanzibar: 5-12.000 θυματα αραβες (1964)
    Νιγηρια: 1.000.000 (1966-68), (εθνοτικες συγκρουσεις)
    Burundi: 150.000 Hutu (1972) από τουςTutsi (εθνοτικες συγκρουσεις)
    Ruanda: 1.000.000 Tutsi (1994) από την φυλη Hutu
    Αιθιοπια: 500-2.000.000 (1977-91) κυβερνηση Mènghistu Hailè Mariàm,
    ΑΣΙΑ
    Indonesia: 1.000.000 (1965-66) από το καθεστως Suharto
    Bangladesh: 3.000.000 (1971) από το καθεστως Yahya Khan
    Cambogia: 2.000.000 (1975-79) (από τους κοκκινους του Pol-Pot)
    Timor Est: (σφαγη Dili) 400 (1991) από τους Ινδονησιανους
    ΑΜΕΡΙΚΗ
    Γουατεμαλα: 200.000 ιθαγενείς (1960-90) από το καθεστως Castillo Armas
    USA: Ινδιανοι Αμερικης: 70.000.000 (το 90% από τα 80.000.000 πληθυσμου)
    Ενώ από το δουλεμποριο Αφρικανων πεθαναν περιπου 10.000.000 αφρικανοι

    Πληροφοριες: Βικιπαιδεια
    (εκτιμουμενοι αριθμοι )

    ReplyDelete