21/03/2013

Gëzim Hajdari – Ποιήματα





I.
Αφήνω αυτούς τους στίχους σαν αποχαιρετιστήριο αντίο 
που από την γυμνότητα της μνήμης καταβροχθίζεται
ξέροντας καλά ότι ο κόσμος δεν τους έχει ανάγκη
Για τον χαιρετισμό μου με τρεμάμενο χέρι
κάτω απο τον έναστρο ουρανό
κανείς δεν παίρνει είδηση
Προσωρινέ ορίζοντα
στο κρύο σου νερό στηρίζομαι
και το σκοτεινιασμένο ουράνιο μέτωπο σου σκάβω
στην πυκνή ομίχλη εγκαταλείφτηκα 
δεν ξέρω από πού έρχομαι και πού πηγαίνω
πολιορκώ και πολιορκούμαι
 απο χιόνια
στο έλεος των μαύρων πουλιών
θέλω να μάθω ποιος με χωρίζει από μια τρελαμένη χώρα
και η σκιά μου τι θα απογίνει πέρα από το νερό
η βροχή που πέφτει στη βροχή και οι Θεοί στα δέντρα
δίπλα από το κρύο και το πεπρωμένο, στη σειρά
περιμένω να με καλέσουν από τις πέτρες την αυγή
βραχνές φωνές απο χλωμά πρόσωπα
II
Πόσο φτωχοί είμαστε! 
εγώ ζω στην Ιταλία μεροδούλι-μεροφάι
εσύ στο Lushnje δεν έχεις να πιείς ένα μαύρο καφέ
η αμαρτία μας: εμείς λατρεύουμε την γη
η καταδίκη μας: να ζούμε μόνοι και χωρισμένοι από το σκοταδιασμένο νερό
Θα επιστρέψω το φθινόπωρο όπως ο Κωνσταντίνος
κι εσύ στους γενέθλιους λόφους θα έχεις μαζέψει ρίγανη
στην αδειανή μου κάμαρη να φέρεις
ναι, τώρα ζω καλά με τον εαυτό μου
μακριά από μια χώρα που τρώει τα παιδιά της
III
Περπάτησα πάνω-κάτω στους δρόμους της Ρώμης
για να πουλήσω ζωντανό το κορμί μου
είναι η τελευταία μέρα του άγιου έτους
πως μπορώ ναρθω για να γιορτάσω μαζί σου, μετά από οκτώ χειμώνες στη Δύση
το ταξίδι κοστίζει είκοσι φορές την τιμή του βιβλίου με τα ποιήματα μου
και στα μάτια σου βαθαίνει η απουσία μου
στα στεγνωμένα χείλη σου τ΄όνομά μου όλο και πιο συχνά προφέρεται
πελώρια είναι τα τείχη του νερού που μας χωρίζουν
και κάτω από τη σκιά τους  φοβισμένη, μεγαλώνει η ζωή μας
IV.
Εγώ δεν σας κλέβω ούτε πλούτο ούτε δόξα 
δεν θέλω τίποτα άλλο παρά μόνο το σώμα μου να κατέχω 
είναι γραμμένο ακόμη και στη σκόνη από τις αρένες όπου κατάγομαι
και στη μνήμη των δέντρων που με περιβάλλουν
οι δρόμοι μου δεν επιστρέφουν στο νερό
η κάμαρα μου κάθε βράδυ παίρνει φωτιά
είμαι σε χρόνια αναμονή μα δεν περιμένω κανέναν
ναρθει στο σπίτι μου
η ψυχή μου είναι σπασμένος καθρέφτης
πουλί που έπεσε στη βροχή
δίπλα στους τυφλούς
γιαυτο και αναζητώ νέους δρόμους
για να ξεφύγω με το μυστικό που αιμορραγεί
V.
Κάθε μέρα φτιάχνω μια νέα πατρίδα 
όπου πεθαίνω και ξαναγεννιέμαι όταν θέλω
μια πατρίδα χωρίς χάρτες και σημαίες
δοξασμένη από το βάθος των ματιών σου
που με συντροφεύουν καθ’ όλη την διάρκεια
του ταξ
ιδιού, στους εύθραυστους ουρανούς 
σε όλα τα μέρη της γης εγώ κοιμάμαι ερωτευμένος
σε όλες τις κατοικίες ξυπνάω παιδί
το κλειδί μου μπορεί να ανοίξει όλα τα σύνορα
και τις πόρτες από κάθε μαύρη φυλακή
αιώνιες επιστροφές κι αναχωρήσεις η ύπαρξη μου 
δίνει φωτιά στη φωτιά και νερό στο νερό
ο ύμνος των πατρίδων μου είναι το τραγούδι του κότσυφα
και εγώ το τραγουδώ κάθε εποχή στου φεγγαριού τη χάση
που πηγάζει από το σκοτεινό μέτωπό σου και από τ’ αστέρια
με τη αιώνια θέληση του ήλιου
VI.
Ονειρεύομαι συχνά οτι θα επιστρέψω μια μέρα
στο λόφο μας, στο Siliquastri 
και 
κοντά σου να ζήσω
καλώς να ορίσει η φτώχεια
αλλά μόνο δίπλα σου
έχουν περάσει χρόνια από τότε που αναγκάστηκα να φύγω
τι κάνεις? τι σκέφτεσαι? θα σωθούμε σ
ε τούτη τη ζωή?
είναι σκληρή η μοίρα των ποιητών
χθες για τη δικτατορία ήμασταν επικίνδυνοι
για τη δημοκρατία σήμερα είμαστε άχρηστοι
αν είχα αγαπήσει μια γυναίκα στο χωριό
δεν θα είχα υποφέρει τόσο πολύ στις πόλεις που σκοτώνουν
όπου κάθε δευτερόλεπτο πρέπει να αμύνομαι
γράψε μου, αν άκουσες το τραγούδι του κούκου στο λουλουδιασμένο σπαρτότοπο
VII.
Για σάς άνδρες της Ευρώπης, που τα βολεύετε κάθε μέρα
Για σάς γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που πλένεται τα πατώματα καταγής
ή βγάζετε περίπατο τους γηρασμένους της Δύσης
Για σάς μετανάστες που κοιμάστε στα παγκάκια και ξυπνάτε
με μια τεράστια νοσταλγία
Για σας άστεγοι αλήτες που δεν θέλετε αφεντικά και ζείτε ειρηνικά με το σύμπαν 
Για σάς πόρνες που προσφέρετε το κορμί σας, σε άσπρους, μαύρους, κίτρινους
μέχρι την τελευταία ρανίδα από το αίμα σας
Για σάς τους άρρωστους και άνεργους σαν αλληλεγγύη και έλεος
Για σάς ιεραπόστολοι που προσφέρετε τρυφερότητα στους αδύναμους
πριν από το θάνατο
Για σάς τους χωρικούς που βόσκετε τα πρόβατα και οργώνετε τα χωράφια
από βορρά προς νότο
Για σάς τους φευγάτους που μας διδάσκετε δωρεάν την τρέλα
Για σάς που είστε μονάχοι και δραπετεύετε όπως εγώ
γράφω αυτούς τους στίχους στα ιταλικά και βασανίζομαι στα αλβανικά

(Απόδοση στα ελληνικά - Velvet)



Gëzim Hajdari - Lushnjë, Albania il 25/2/1957
Një emigrant poet / Un Poeta emigrante
Γκεζίμ Χαϊνταρί– Ένας μετανάστης Αλβανός Ποιητής 
απο το 1992 ζει αυτοεξόριστος στην Ιταλία


__________________
Μια μικρή ανθολογία ποιημάτων του Γκεζίμ Χαϊνταρί
από τη ποιητική συλλογή Stigmate / Τύποι των ήλων
Για την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης

10 comments:

  1. ΓΚΕΖΙΜ ΧΑΙΝΤΑΡΙ
    Γκεζίμ Χαϊνταρί γεννήθηκε το 1957 στην Hajdaraj, ένα μικρό χωριό στην ορεινή επαρχία της Darsìa (Lushnjë), Αλβανία, όπου κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα ξεσπουν τρομερές βροντές και κεραυνοί και φυσά δυνατά ο αέρας. Στην γενέθλια γη τέλειωσε το δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο και το Ανώτερο Ινστιτούτο για λογιστές στην πόλη της Lushnjë. Σπούδασε Αλβανική Φιλολογία στο Ελμπασάν και Σύγχρονη Λογοτεχνία στο "Sapienza" της Ρώμης.
    Η λογοτεχνική του δραστηριότητα περιλαμβάνει την διδασκαλία της διγλωσσίας στα ιταλικά και τα αλβανικά. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές: Erbamara”, “Antologia della pioggia”, “Ombra di cane”, “Sassi controvento”, “Corpo presente”, “Stigmate”, “Spine nere”, “San Pedro Cutud: Viaggio negli inferi del tropico”, “Maldiluna”, “Poema dell’esilio
    Ποιήματα του υπάρχουν σε αρκετές ανθολογίες και έχει συμμετάσχει σε διάφορες αναγνώσεις ποίησης. Είναι επίτιμος πολίτης της πόλης του Frosinone για το λογοτεχνικό του έργο. Μαζί με τον Ι. Mehadheb και Σ. Mugno, επιμελουνται τη ιταλική μετάφραση του έργου του μεγαλύτερου Τυνήσιου ποιητή Abau Cacem El Chebbi.
    Έχει κερδίσει πολλά βραβεία για την ποίηση, όπως: Βραβείο EKS Award & Tra, Βραβείο Montale (για αδημοσίευτα ποιήματα), Βραβείο Dario Bellezza, Βραβείο Grotteria, Βραβείο Trieste Etnie Poesie.
    Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και αγγλικά. Ο Χαϊνταρί γράφει τόσο στα αλβανικά και ιταλικά, ανανεώνοντας μια παλιά παράδοση των ποιητών (από Seneca, Keats, Ναμπόκοφ, Yeats, Celan), ο οποίος έγραψε στη γλώσσα της χώρας υποδοχής.
    Τα θέματα στην ποίησή του είναι η μοναξιά (υπαρξιακή κατάσταση σχεδόν καθαρτική), τα ταξίδια (ως εξορία, αλλά και ως ανθρώπινη οντότητα) και φυσικά στοιχεία, όπως η πέτρα, η γη και ο ουρανός. Έχει συμμετάσχει στο "Το πνεύμα του τόπου - Ποίηση κατά του πολέμου" (1999) και "Verba Volant" (2000)
    http://lapoesiacheserve.wordpress.com/2012/07/

    ReplyDelete
  2. Ήρθα και το πρωί Velvet και διάβαζα και τώρα συνεχίζω με τους στίχους του Γκεζίμ Χαινταρί, δεν τον γνώριζα, από εσένα τον μαθαίνω και μου αρέσει πολύ ο λόγος του.
    Ανθρώπινος, ζεστός, χωρίς παρατραβηγμένες εξάρσεις για να τραβά την προσοχή, ήρεμο ύφος, σαν να ακούω μια φωνή να περιγράφει την ζωή, την φτώχια, την μοναξιά.
    Σ΄ ευχαριστώ που μου τον γνώρισες !

    Να είσαι καλά !

    ReplyDelete
  3. Η γραφή του εχει το χρώμα της πατρίδας του της Αλβανίας
    Ξερή και άγονη, αλλα ιδιαίτερης αυθεντικής ομορφιάς
    Η ποίηση του βιωματική, ανεπιτήδευτη, γήινη, ανθρώπινη
    Η νοσταλγία της πατρίδας ο εσωτερικός του μονόλογος
    που τον βασανίζει και του καίει τα σωθικά
    Κι ο ιδιος ενας περιπλανώμενος Οδυσσέας
    σε διαρκή αναζήτηση της πατρώας γης
    Καμιά χωρα δεν είναι το σπίτι του
    αλλα στο τέλος ολος ο κόσμος γίνεται η πατρίδα του

    Αυτή είναι η Ποίηση που αγαπώ
    κι αυτούς του Ποιητές θαυμάζω

    ΥΓ.
    Κι εγω σε ευχαριστώ για την επίσκεψη Λεβινα



    ReplyDelete
  4. η Μοίρα του Ποιητή:

    "Κάθε μέρα φτιάχνω μια νέα πατρίδα
    όπου πεθαίνω και ξαναγεννιέμαι όταν θέλω
    μια πατρίδα χωρίς χάρτες και σημαίες"

    ReplyDelete
  5. Η ποίηση είναι ελευθερία
    Βρίσκεται σε συνεχή αέναη κίνηση, έχει άλλες αξίες,
    υπερπηδά τα εμπόδια, ταξιδεύει χωρίς περιορισμούς
    σε άλλες διαστάσεις, σε άλλα μέρη, σε άλλες πατρίδες
    Τον αληθινό ποιητή δεν το ορίζουν τα σύνορα μιας πατρίδας
    κι ας φέρνει στο δέρμα του τα στίγματα της δικιάς του
    Γιατί ο ποιητής είναι πολίτης του κόσμου όλου

    Καλημέρα Κάκια

    ReplyDelete
  6. Τι όμορφο να γνωρίζουμε
    Τέτοιες Φωνές

    φιλί ευχαριστίας

    ReplyDelete
  7. Αρκει να στρέψουμε το βλέμμα
    εκει που δεν γυαλίζει
    λιγο μακρια απο το φως των προβολέων
    Προσωπικά νοιώθω μεγάλη χαρά
    οταν ανακαλύπτω αυτές τις σπουδαίες φωνές
    που δεν κραυγάζουν αλλα ποιούν
    Οπως και την δικη σου.

    Καλο βραδυ Ελεν

    ReplyDelete

  8. ¸.•°♡
    ♡ "Que este nosso pequeno mundo virtual, nesta Páscoa,
    seja cada vez mais humano!"

    ¸.•°♡
    ♡ Feliz Páscoa!!!

    ReplyDelete

  9. ¸.•°♡♡彡
    Feliz Páscoa!
    Com muita paz e harmonia no coração, na família e com todos seus amigos!!!
    Beijinhos de sua amiga
    do Brasil.
    ¸.•°♡♡彡

    ReplyDelete
  10. ¸.•°♡♡彡

    Feliz Páscoa
    Paz e amor no coração bela Inês
    Beijos de itália

    ¸.•°♡♡彡

    ReplyDelete