Οι αόρατοι άνθρωποι

Καμιά φορά παρατηρώ
όλους εκείνους τους μοναχικούς ανθρώπους
που στέκονται ώρες ακίνητοι μπροστά στη θάλασσα 
και ατενίζουν μακριά το πέλαγος
πίσω από τα αδιαπέραστα μαύρα γυαλιά τους 
με πρόσωπα σκληρά κι ανέκφραστα 
σαν τρομαγμένοι από τον κόσμο
ενώ σφίγγουν πεισματικά τα δόντια 
και δεν συμμετέχουν σε ανόητες συζητήσεις, όπως

«πολλή ζέστη έχει σήμερα»
αφού κανείς δεν τους δίνει σημασία
απλά κουνάνε καταφατικά το κεφάλι
κι επιστρέφουν πάλι στην αιώνια σιωπή τους
έχοντας ζήσει εκατό χρόνια μοναξιάς
σε μια στιγμή.

Tους βλέπω καθώς μαζεύουν 

προσεκτικά τα λιγοστά τους πράγματα 
μια πετσέτα, ένα καπέλο, ένα κλειστό βιβλίο
κι απομακρύνονται αργά

-ποιος ξέρει άραγε για πού;-
χωρίς ν' αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος
που να προδίδει την αόρατη παρουσία τους 
ανάμεσα στους ανθρώπους.
(V)

______________
foto: uomo che guarda il mare
*