Το Σάββατο είναι η αγαπημένη μου μέρα.

Το Σάββατο εδω συνήθως ξυπνώ αργά. Τρώω μερικά gocciole και πίνω μια κούπα πράσινο τσάι. Ο ήλιος πίσω απο το τζάμι είναι θαμπός και αδύναμος. Οι τελευταίες μέρες του καλοκαιριού μας έχουν αποχαιρετήσει οριστικά. Με πιάνει μια νοσταλγική μελαγχολία καθε φορά που τελειώνει αυτή η εποχή. 

Ανοίγω το πικάπ και βάζω ενα απο εκείνα τα παλιά βινύλια αγορασμένα απο το «Ventitre». Ακούω δυνατά μουσική με τον νου να ταξιδεύει ανάμεσα στα αυλάκια των δίσκων. Το μεσημεριανό γεύμα ειναι έτοιμο, «spaghetti al ragù». Buon appetito e cin-cin μ' ενα κόκκινο Cabernet απο τους «Colli Euganei». 

Το απόγευμα προτιμώ να πηγαίνω στο «Prato della Valle». Μου αρέσει να τριγυρίζω μαζι με το ετερόκλητο πλήθος και να χαζεύω ανάμεσα στις πολύχρωμες bancarelle. Μια σύντομη στάση για έναν καπουτσίνο και μια ανάσα στο cafe-cine. 

Περπατώντας αργά προς το Liston η πόλη είναι πλημμυρισμένη απο χαρούμενο κόσμο και φωνές. Βιτρίνες, χρώματα, χαμόγελα, ζευγάρια, παιδιά. Γοητευτικές signore με ξανθά μαλλιά και πρόσωπα truccati. 

Αρχίζει να σουρουπώνει καθώς βηματίζουμε κάτω απο τα ατελείωτα portici. Τα επιβλητικά palazzi μας συνοδεύουν με τη μεγαλοπρεπή τους κομψότητα. Ενω στην Piazza dei Signori τα τραπεζάκια απο ώρα εχουν πια στηθεί. Κατω απο το «μεγάλο ρολόι», παραγγέλνουμε το συνηθισμένο spritz. Κι ύστερα ανάλογα με τη διάθεση, για πίτσα ή για κινέζικο στην «Gran-shanghai».  

Η ομίχλη εχει ηδη τυλίξει την πολη και τα βήματα μας καθώς επιστρέφουμε. Οταν κλείνει η πόρτα πίσω μου νιώθω κουρασμένος μα ευτυχής. Ναι, το Σάββατο είναι η αγαπημένη μου μέρα.

(V)

Foto: Pratto della Valle (PD)