Αλέκος Παναγούλης - Ενας Ηρωας / Alekos Panagulis - Un Eroe

 

Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί

Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω

παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ’ από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα

(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)

Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους

φωνή τους έδωσα

πιο φιλική να γίνουν συντροφιά

Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε

που βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού

το μυστικό το κράτησαν

κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού

Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν

στις φλέβες μου να ψάξουν

(1971)

ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Κέρδιζα μια ζωή

Ένα εισιτήριο για το θάνατο

Και ταξιδεύω ακόμη

Κάποιες στιγμές

νόμισα πως έφτανα

στου ταξιδιού το τέλος.

Μα έκανα λάθος.

Εκπλήξεις ήταν μόνο

της διαδρομής.

-------------------------------

IL MIO INDIRIZZO

Un fiammifero come penna

sangue colato sul pavimento come inchiostro

l'involucro dimenticato di una benda come pagina bianca

Ma cosa scrivo?

Forse ho solo tempo per il mio indirizzo

Strano, l'inchiostro si è rappreso

Vi scrivo da un carcere in Grecia

LA TINTA

Ho dato voce ai muri

gli ho dato voci

perché mi facciano un po' di compagnia

I secondini cercano e ricercano

dove ho trovato la tinta

I muri della cella

tengono il segreto

i mercenari frugano e rifrugano

E lo stesso non trovano la tinta

Non gli è venuto in mente

di frugarmi le vene

SORPRESE

Ho guadagnato una vita

un biglietto per la morte

e viaggio ancora

In certi momenti

ho creduto d'essere giunto

alla fine del viaggio

Mi sbagliavo

Erano solo imprevisti

del cammino

(Trad. Filippo Maria Pontani)

---------------------------------------------

Αλέκος Παναγούλης (1939-1976) - Πολιτικός και Ποιητής

Μια ηρωική μορφή του αντιδικτατορικου αγώνα. Σύμβολο της αντίστασης κατά του καθεστώτος των συνταγματαρχών. Φυλακίστηκε, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο μετά από μια αποτυχημένη επίθεση κατά του δικτάτορα το 1968.

Στα χρόνια της φυλάκισης του έγραψε πολλά ποιήματα τα οποία δημοσιεύτηκαν στις συλλογές «Θα ακολουθήσουν κι άλλοι» (1972) και «Σου γράφω από μια φυλακή στην Ελλάδα» (1974).  Τα παραπάνω είναι απο την ποιητική συλλογή "ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ" (εκδοσεις Παπαζηση)

Alekos Panagulis (1939-1976) - Politico e Poeta

Una figura eroica della lotta contro la dittatura. Simbolo di resistenza contro il regime dei colonnelli. Fu imprigionato, torturato e condannato a morte dopo un fallito attacco al dittatore nel 1968.

Negli anni della sua prigionia scrisse molte poesie che furono pubblicate nelle raccolte "Altri seguiranno" (1972) e "Vi scrivo da un carcere in Grecia" (1974). (Rizzoli Editore 1974)

Video Clip:

Εκείνος ηταν μόνος - γράφτηκε απο τον Μ. Θεοδωράκη για τον Αλέκο Παναγούλη με αφορμή τον παράξενο θάνατο του την πρωτομαγιά του 1976

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ - Μακεδονία

Μακεδονία! Ελληνική πνοή την ανασταίνει,
κι όσο κι αν λιώνεις το κορμί, μα η ψυχή απομένει.

Αθάνατος ανάμεσα στους κύκλους των αιώνων,
Αλέξανδρε, ω βασιλιά τρανέ των Μακεδόνων,
εσύ η ψυχή της είσ’, εσύ! Παντού είσαι σκορπισμένος.
Κάθε ποτάμι της γοργό, και κάμπος ανθισμένος,
οι λόγγ’, οι χώρες, τα χωριά, κι η πιο κρυφή μεριά της,

ο πιο μεγάλος άρχοντας, κι ο πιο μικρός χωριάτης,
κι όσα ζωή δεν έχουνε κι όσα ζωή βαστούνε,
σ’ έχουν στο νου, σε προσκυνούν, θαρρείς σε καρτερούνε,
κι όταν φουρτούνα ρυάζεται στη χώρα και ξεσπάει,
«Ο βασιλιάς Αλέξανδρος, κράζουν, περνά και πάει!»
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ 
(Αποσπασμα απο το ποιημα "Ο Σκυλογιαννης" - Οκτωβριος 1885) 

Ολοκληρο το ποιημα εδω:
________________

Οτι δεν μιλάει στη ψυχή του λαού ακόμη κι αν επιβάλλεται απο την εξουσία είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Τίποτε και κανένας δεν μπορεί να ανατρέψει τις ιδέες και τα πιστεύω του.

(V)

---------------------

«Δεν υπάρχει παρά μια Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή είναι Ελληνική». (Κων/νος Καραμανλής 28.08.92)

«'Εστιν μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία» ΣΤΡΑΒΩΝ - "Γεωγραφικά" Ζ'9

Σαπφώ - γάλακτος λευκοτέρα / sei del latte più bianca

γάλακτος λευκοτέρα
ύδατος απαλωτέρα
πηκτίδων εμμελεστέρα
ίππου γαυροτέρα
ρόδων αβροτέρα
ιματίου εανού μαλακωτέρα
χρυσού τιμιωτέρα
__________
κι από το γάλα πιο λευκή
κι απ΄το νερό πιο απαλή
από τις λύρες πιο μελωδική
από το άλογο πιο περήφανη
από τα ρόδα πιο τρυφερή
κι από το πέπλο το λεπτό πιο μαλακή
κι απ΄το χρυσάφι πιο ακριβή(1)
_________
sei del latte più bianca 
anche dell' acqua più delicata 
e nella voce sei più melodica delle cetre
sei più fiera di un cavallo 
sei più tenera di un melograno
più morbida di un sottile velo 
sei più preziosa del oro vero (2)

ΣΑΠΦΩ / SAFFO 640-570 a.C

(1) Μεταφραση: Σ. Κακίσης
(2) Traduzione: Velvet

______________
Video 
Η μελοποίηση του ποιήματος "Ατθίδα" της Σαπφούς

Giosuè Carducci - Giugno / Ιούνιος

E' il mese dei prati erbosi e delle rose; 
il mese dei giorni lunghi e delle notti chiare.
Le rose fioriscono nei giardini, si arrampicano
sui muri delle case. Nei campi, tra il grano,
fioriscono gli azzurri fiordalisi e i papaveri
fiammanti e la sera mille e mille lucciole 
scintillano fra le spighe.
Il campo di grano ondeggia al passare 
del vento: sembra un mare d'oro.
Il contadino guarda le messi e sorride. Ancora
pochi giorni e raccoglierà il frutto delle sue fatiche.
Giosuè Carducci (1835-1907)

Είναι ο μήνας των χλοερών λιβαδιών και των τριανταφυλλιών 
ο μήνας των μεγάλων ημερών και ξάστερων νυχτών.
Ανθίζουν στους κήπους οι τριανταφυλλιές και στων σπιτιών 
τους τοίχους αναρριχούνται. Ανάμεσα στα σταροχώραφα   
τα γαλάζια φιορνταλίζο και οι κατακόκκινες 
παπαρούνες ενώ τη νύχτα χιλιάδες πυγολαμπίδες 
μέσα στα στάχυα σπινθηρίζουν.
Στο πέρασμα τ' αγέρα οι σιτοβολώνες 
κυματίζουν: σαν μια χρυσοθαλασσιά.
Ο γεωργός βλέπει τη σοδειά και χαμογελά. Ακόμα 
λίγες ημέρες και θα μαζέψει τον καρπό των κόπων του.
Τζοζουέ Καρντούντσι (1835-1907)

(Μετάφραση - Velvet)

___________
Foto - Campo di grano e papaveri 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ - Ο αδελφός Ιησούς

«Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στο Χριστό που διασχίζει την Ιστορία»

«Io credo nei timidi passi goffi degli umili e del Cristo che attraversa la Storia»

Ευαγγελισμός

Ηταν βέβαια πάντα λίγο παράξενος, έμενε στο διπλανό δωμάτιο, όμως εκείνη τη νύχτα βγήκε στο δρόμο κρατώντας μια λάμπα, «τι γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μού λέει - στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων που δίνουν νόημα σε μια εποχή.

Η γέννηση

Εν’ άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ’δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. «Είδες, μου λέει - γεννήθηκε η ευσπλαχνία.» Εσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ, γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ’χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.

Η ταφή

Πέθανε ύστερα από λίγες μέρες. Τον θάψαμε στην άκρη ενός παλιού κοιμητηρίου, δυο άνθρωποι όλοι κι όλοι κι ένα περαστικό αδέσποτο σκυλί που είχε σταθεί και μας κοιτούσε. Εβρεχε. Ετσι, κάθε που βλέπω τώρα ένα σκυλί, ξέρω κατά πού πέφτει η Παράδεισος.

Η ανάληψη

Πέρασαν μήνες. Το δωμάτιο δίπλα έμενε άδειο. Ώσπου ήρθε ένας νέος ενοικιαστής. Δεν είχα δει ποτέ το πρόσωπό του, άκουγα μόνο, μέρα νύχτα, αδιάκοπα τα βήματά του στην κάμαρα. «Αυτός θα πηγαίνει πολύ μακριά», σκεφτόμουν. Τέλος, ένα βράδυ τα βήματα σταμάτησαν. «Επιτέλους, έφτασε», είπα μέσα μου με ανακούφιση.

Το άλλο πρωί έμαθα ότι έφυγε - γιατί, βέβαια, Θεέ μου, κάπου θα υπάρχει ένας κόσμος καλύτερος…

Τέσσερα ποιήματα απο την ενότητα "Ο αδελφός Ιησούς" 1983

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ - 1922-1988

CESARE PAVESE - Verrà la morte e avrà i tuoi occhi / Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου

(Verrà la morte e avrà i tuoi occhi)
Verrà la morte e avrà i tuoi occhi

questa morte che ci accompagna

dal mattino alla sera, insonne,

sorda, come un vecchio rimorso

o un vizio assurdo. I tuoi occhi

saranno una vana parola,

un grido taciuto, un silenzio.

Così li vedi ogni mattina

quando su te sola ti pieghi

nello specchio. O cara speranza,

quel giorno sapremo anche noi

che sei la vita e sei il nulla.

Per tutti la morte ha uno sguardo.

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.

Sarà come smettere un vizio,

come vedere nello specchio

riemergere un viso morto,

come ascoltare un labbro chiuso.

Scenderemo nel gorgo muti.

(Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου)
Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου

αυτός ο θάνατος που μας συνοδεύει

από το πρωί μέχρι το βράδυ, άγρυπνος,

κουφός, σαν μια παλιά τύψη

η ένα παράλογο πάθος. Τα μάτια σου

θαναι μια μάταιη λέξη,

μια πνιγηρή κραυγή, μια σιωπή.

Οπως τα βλέπεις κάθε πρωί 

όταν μονάχη σου σκύβεις

στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,

εκείνη τη μέρα κι εμείς θα μάθουμε

πως είσαι η ζωή και είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.

Ο θάνατος θάρθει και θαχει τα μάτια σου.

Θαναι σα να κόβεις μια κακή συνήθεια

σα να βλέπεις στον καθρέφτη

ένα πρόσωπο ν’ αναδύεται νεκρό

σα ν΄ακούς (ψίθυρους απο) ένα σφαλισμένο χείλι.

Σιωπηροί θα κατέβουμε στην άβυσσο.

(Μετάφραση - Velvet)

____________________________

«Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου» ένα πολύ γνωστό ποίημα του Cesare Pavese, περιλαμβάνεται σε μια συλλογή δέκα ποιημάτων (γραμμένα για την Αμερικανίδα ηθοποιό Constance Dowling) που βρέθηκαν σε ένα φάκελο στις 26.08.1950 την ημερα της αυτοκτονίας του στο δωμάτιο ενος ξενοδοχείου στο Τορίνο. Ο ποιητής εδω εκφράζει την απαισιόδοξη αντίληψη για τη ζωη και μεταμορφώνει το πρόσωπο της αγαπημένης του, (που δεν ανταποκρινόταν στα συναισθήματά του, και θεωρείται ένας απο τους λόγους της αυτοκτονίας του) σε μια παγωμένη μορφή θανάτου.

_____________

Video: Η μελοποιηση του ποιηματος απο τον ΛΕΟ ΦΕΡΡΕ το 1969.

Δυο ποιήματα του Νικόλα Άσιμου

I
Θέλεις να πατάς σταθερά.

Σ’ αρέσουν οι ρηχές θάλασσες.

Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο

Αλλά πάντα στα ρηχά.

Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθιές θάλασσες

Κι ας μη γυρνώ τον κόσμο

Κι ας με νομίζεις κολλημένο

Στο ίδιο σημείο.

Δεν υπάρχει σύμπαν

Υπάρχουν μόνο στιγμές

Συμπαντικές στιγμές.

Αν φτάσεις στην ακινησία

Μπορείς παντού να ταξιδέψεις

Γι’ αυτό το ξέχασες που σου λέγα

Μωρό μου, κείνο το πρωινό

Δίπλα στην σκάλα πως η ζωή

Και ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.

Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης.

Εγώ δεν χρειάζομαι τον κόσμο

Κακώς έχεις νομίσει.

Για μένα δεν υπάρχει κόσμος

Χρειάζομαι απλά

Να δημιουργώ κόσμους.

II

Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, 
θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις.

Αλλά δεν θα’ μαι πια εγώ. 
Θα’ ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. 

Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατο τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.

Όσο υπήρχα με φοβόσουν.

Όσο υπήρχα δε με άντεχες.

Δεν είχες την δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα στο ζητούσα.

Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.

Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι 
με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη.

Κι ας σου φαίνεται γελοίο.

Κι ας μου φαίνεται γελοίο.

(Απο το βιβλιο του Νικολα Ασιμου - Αναζητώντας Κροκανθρώπους)
______________________

Ο Νικολας Ασιμος ηταν ένας «αντισυμβατικος» χαρακτηρας ένα περιθωριακος καλλιτέχνης, με «ανυποτακτες ματιες». Ολη η συντομη πορεια του ηταν ένα ταξιδι που διαβηκε ολομοναχος απεναντι σε ένα απανθρωπο συστημα που αφου δεν καταφερε να τον ελεγξει (με διωξεις, φυλακισεις, ψυχιατρεια) τελικα τον δολοφονησε. 

Στο μκρο του «χωρο προετοιμασιας», (Καλλιδρομιου 55) εκει που εγραφε και ηχογραφουσε σε κασετες τα τραγουδια του, εκει που ζουσε «αποκομμένος από ολους κι από όλα» «διχως καβατζα καμμια» επελεξε να μας «αδειασει τη γωνια».

Αφησε όμως πισω του, τα ποιηματα και τα τραγουδια του να συντροφευουν τις ελευθερες ψυχες που ασφυκτιούν στον εγκλεισμο της καθημερινης βαρβαρότητας. Ο Ασιμος αυτοκτονησε σαν σημερα στις 17 Μαρτιου του 1988 σε ηλικια 39 ετων.

Ντίνος Χριστιανόπουλος - "Απόκριση"

Η «Απόκριση» είναι ένα δοκίμιο περί κρίσης που έγραψε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος το 1989. Περιλαμβάνεται στο «ΕΝΑΝΤΙΟΝ» (εκδόσεις Διαγωνίου, 1993).

Khalil Gibran - Να λυπάστε το έθνος

«Φίλοι μου και συνοδοιπόροι μου, να λυπάστε το έθνος

που είναι γεμάτο πίστη κι άδειο από θρησκεία.

Να λυπάστε το έθνος που φορά ένα ρούχο που δεν το έχει υφάνει,

που τρώει ψωμί που δεν το έχει θερίσει και πίνει κρασί που δεν

έχει τρέξει από το πατητήρι του.

Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο άνθρωπο ήρωα,

και βλέπει το λαμπροφορεμένο κατακτητή γενναιόδωρο.

Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το πάθος στ’ όνειρό του,

κι ωστόσο γίνεται σκλάβος του στον ξύπνιο του.

Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του παρά μόνο

σα βρίσκεται σε κηδεία.

Δεν περηφανεύεται παρά μονάχα σα βρίσκεται μέσα στ’ αρχαία μνημεία του,

και δεν ξεσηκώνεται παρά μονάχα όταν ο λαιμός του βρίσκεται

ανάμεσα στο σπαθί και στην πέτρα.

Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης του είναι αλεπού,

ο φιλόσοφός του ταχυδακτυλουργός, και η τέχνη του,

τέχνη μπαλώματος και μιμικής.

Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται τον καινούργιο κυβερνήτη του

με σαλπίσματα και τον αποχαιρετά με γιουχαίσματα,

για να καλωσορίσει και πάλι κάποιον άλλο με σαλπίσματα.

Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του είναι βουβοί από τα χρόνια

και που οι δυνατοί του άντρες ακόμα στην κούνια.

Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο σε κομμάτια,

και που κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του ένα έθνος»

Από το βιβλίο : Ο κήπος του Προφήτη (1923)
(Μετάφραση: Ευάγγελος Γράψας)

Khalil Gibran / Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), ποιητής, στοχαστής και ζωγράφος, που έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο του "Ο προφήτης", γεννήθηκε στο Bsharri του Λιβάνου από φτωχή οικογένεια μαρωνιτών χριστιανών.

Μιχάλης Κατσαρός - Η Διαθήκη μου (Αντισταθείτε)

Αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι

και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι

και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε

στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών

στον κοντό άνθρωπο του γραφείου

στην εταιρεία εισαγωγαί - εξαγωγαί

στην κρατική εκπαίδευση

στο φόρο

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες

ατελείωτες τις παρελάσεις

σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει

έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούς 

για το σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών

και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την

Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός - Η Διαθήκη μου (Κατά Σαδδουκαίων) 1953

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί

– καθώς διαβάστηκε –

ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.

Πριν διαβαστεί

όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν

αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια.

Η διαθήκη μου για σένα και για σε

χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα

από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους.

Αλλάξανε φράσεις σημαντικές

ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο

εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς

τη νέα βουή στα δάση

τον άνεμο τον σκότωσαν –

τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα

ποιος είναι αυτός που πνίγει.

Και συ λοιπόν

στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις

από φωνή

από τροφή

από άλογο

από σπίτι

στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Το ποίημα «Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ» δημοσιεύτηκε, τον Οκτώβριο του 1950 στην αριστερή εφημερίδα «Δημοκρατικό Τύπο» αφου πετσοκόφτηκε άγρια, αφαιρώντας τους παρακατω στίχους: 
- στην κρατική εκπαίδευση
- στο φόρο
- σ΄αυτον που χαιρετάει ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
- στον πρόεδρο του εφετείου
- σε ολους αυτούς που γράφουν λόγους δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
- στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
- στα εργοστάσια πολεμικών υλών
- στα θούρια

Η οργισμένη απάντηση του ποιητή ήρθε μ΄ενα αλλο ποίημα το «ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ» που τελειώνει με το στίχο: «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν»

Ο ίδιος ο Κατσαρός σε συνέντευξη του αργότερα αναφέρει: «Η αριστερά μη εννοώντας τι είναι η «Διαθήκη» δυστυχώς τη λογόκρινε». Η ιδια αριστερά που αργότερα θα του ζητήσει συγγνώμη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ 

Ο Μιχάλης Κατσαρός έζησε αδιαφορώντας για σαλόνια και θεσμούς, πορεύτηκε ανεξάρτητος και ανένταχτος, μακρια απο οργανωμένα πολιτικά συμφέροντα μεχρι την τελευταία μέρα της ζωής του. Η ζωή και το έργο του ήταν το ιδιο με την ποίηση του

Η ποίηση του ρεαλιστική με αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα αλλα βαθιά ανθρώπινη, εντιμη και πιστή στο όραμα της ελευθερίας.
Κι οπως ο ιδιος έλεγε: «Η ποιηση μου ακολουθεί τα γεγονότα της ζωής...Η αναγκαιότητα της ποιησης μου βαδίζει με την αναγκαιότητα της ζωής...Η ποιητική ιδέα γεννιέται απο την πραγματικότητα»
Κι εσείς: «Μην αμελήσετε, παρτε μαζί σας "νερό". Το μέλλον μας θα έχει πολλη ξηρασία»

 Video - Θανάσης Γκαιφύλιας, τραγουδά το «Αντισταθείτε»

Κατερίνα Γώγου – Ποιήτρια

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ 

Θα’ ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη

-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ είσαι η ελπίδα.

Άκου θα’ρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

με γερμένους απέξω.

Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε

δε θα’μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις και έννοιες σαν και αυτές

απροσάρμοστοι – καταπίεση – μοναξιά – τιμή – κέρδος – εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.

Και θα έρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-

τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:

“Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”!

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!

Παρ’ όλα αυτά Μαρία.

Κατερίνα Γώγου – Θα΄ρθει καιρός /Ιδιώνυμο (1980)

__________________________

Με αυτό το αγαπημένο ποίημα της Κατερίνας Γώγου θέλω να μνημονεύσω αυτή την σπουδαία ποιήτρια που μια μέρα σαν σήμερα στις 03.10.93, άνοιξε την πόρτα και "έφυγε". «Γιατί οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά…που βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται…και ζωγραφίζουνε με μαύρο γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο»

Ασυμβίβαστη ποίηση για ασυμβίβαστους ανθρώπους που γράφεται στα γόνατα πάνω στο πεζοδρόμιο με την μύτη της βελόνας και όχι στην θαλπωρή της καμαρούλας. Η ποίηση της εκφράζει όλους εκείνους που έζησαν και πέθαναν, τρελοί κι ονειροπόλοι, μα προπαντός ελεύθεροι.

Αρμυρίκια - Φώτης Αγγουλές

Αρμυρίκι στη θάλασσα

Αγάπη, από την έρημο, σου φέρνομε αρμυρίκια

κι είναι φτωχά, μα ωστόσο

σκέψου με πόση τσιγγουνιά

μαζέψανε σταλιά-σταλιά την αυγινή τη δρόσο

και φτιάξανε τ’ ανθάκια τους κατάσπρα και μελιτζανιά.

Αγάπη, από την έρημο σου φέρνομε αρμυρίκια…

Αν δεν ανθούσανε κι αυτά, δε θάρχονταν ο Μάης

στην έρημο. Στην έρημο πού να τα βρούμε τα Εντελβάις;
_____________

Του λαϊκού ποιητή Φώτη Αγγουλέ (1911-1964)

Από την συλλογή του "Εντελβάις", 1944

Βιογραφικό και ποιήματα του ποιητή Φώτη Αγγουλέ
(Αυτη η ανάρτηση συμμετέχει εδω: "η στιγμή σου σ΄ενα ποίημα")
_________________________

Στον ποιητή Φώτη Αγγουλέ

Σαν ένα αρμυρίκι κι η ζωή σου ποιητή Φώτη Αγγουλέ

Κι εσύ ταπεινός και καταφρονεμένος ήσουν

Ένα αγράμματο φτωχόπαιδο στη «πατρίδα του ξενιτεμού»

Με τα λιγνά κλαριά σου, στη μέση της άνυδρης ερήμου

Να διψάς, να πίνεις αρμύρα και να φλέγεσαι

Δέκα χρόνια φυλακές φτιάχνανε για σένα οι φασίστες

Εξορίες, εκτοπίσεις, ξυλοδαρμούς, «σύρματα» να δέσουν το κορμί σου

Μα εσύ κάθε φορά σαν άρνηση βουβή χαμόγελα τους χάριζες

Με τα τραγούδια και του στίχους σου, οράματα ζωγράφιζες

Και σαν γλάρος πάνω στο νερό άνοιγες τα φτερά σου και τους ξέφευγες

Γιατί όποιος λαχταρά τη λευτεριά, ελεύθερος πεθαίνει

(Velvet  30.05.2014)

Charles Baudelaire - SPLEEN

SPLEEN  (LXII)

Quand le ciel bas et lourd pèse comme un couvercle

Sur l'esprit gémissant en proie aux longs ennuis,

Et que de l'horizon embrassant tout le cercle

II nous verse un jour noir plus triste que les nuits;

Quand la terre est changée en un cachot humide,

Où l'Espérance, comme une chauve-souris,

S'en va battant les murs de son aile timide

Et se cognant la tête à des plafonds pourris;

Quand la pluie étalant ses immenses traînées

D'une vaste prison imite les barreaux,

Et qu'un peuple muet d'infâmes araignées

Vient tendre ses filets au fond de nos cerveaux,

Des cloches tout à coup sautent avec furie

Et lancent vers le ciel un affreux hurlement,

Ainsi que des esprits errants et sans patrie

Qui se mettent à geindre opiniâtrement.

-Et de longs corbillards, sans tambours ni musique,

Défilent lentement dans mon âme; l'Espoir,

Vaincu, pleure, et l'Angoisse atroce, despotique,

Sur mon crâne incliné plante son drapeau noir.

Poesie de Charles Baudelaire – "Les Fleurs du mal" (1857)

ΣΠΛΗΝ (LXII)

Οταν, βαρύς και χαμηλός, ο ουρανός πλακώνει

το πνεύμα που απ' την πλήξη του την τόση αγκομαχάει

και γύρω τον ορίζοντα ολόκληρο τον ζώνει

και φως μουχρό, πιο θλιβερό κι απ' της νυχτός, σκορπάειﾞ

όταν η γη μια φυλακή λες κι είναι, μουσκεμένη,

όπου η Ελπίδα, φεύγοντας, σαν νυχτερίδα πάει

κι αγγίζει τη φτερούγα της στους τοίχους φοβισμένη

κι απά' σε σαπιοτάβανα την κεφαλή χτυπάειﾞ

όταν τ' ατέλειωτο η βροχή  κλωστόνερο της χύνει,

που σιδερόφραχτη τη γη σαν κάτεργο την δείχνει,

και πλήθος άτιμες, βουβές αράχνες πάει και στήνει

βαθιά μες στο κεφάλι μας το δολερό του δίχτυ,

άξαφνα τότε ακούγονται καμπάνες φρενιασμένες,

που το φριχτό τους ουρλιαχτό στους ουρανούς σκορπάνε

καθώς ψυχές που τριγυρνούν απάτριδες, χαμένες,

κι αρχίζουνε θρηνητικά, με πείσμα, να βογκάνε.

Και κάποια, δίχως μουσική, νεκρών πολλών κηδεία

περνά απο την ψυχή μου. Κλαίει για την ελπίδα νικημένη

και στο σκυφτό κρανίο μου καρφώνει η Αγωνία

δεσποτική τη μαύρη της σημαία λυσσασμένη.

(Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης)

_____________
«Spleen», τίτλος τεσσάρων ποιημάτων του Μπωντλαίρ από την ποιητική συλλογή «Τα άνθη του κακού»(1857).  «Spleen», προέρχεται από την ελληνική λέξη "σπλήνα" και σύμφωνα με την έκφραση του Μπωντλαίρ, θα το ερμηνεύαμε ως: ανεξήγητη μελαγχολία, ψυχική αγωνία αλλά και αρρώστια πνεύματος.
______________

Video

Léo Ferré chante Baudelaire

Poesie de Charles Baudelaire (1821-1867) / musique Léo Ferré (1916-1993)