Βρισκεσαι ξανά στην ασφαλτο
σε τουτη την ατέλειωτη εφιαλτικη λεωφορο
ο βρυχηθμός των μηχανών σου τρυπάει τ' αυτιά
ο κόσμος στροβιλιζεται γύρω σου
εχεις χάσει καθε αίσθηση προσανατολισμου
ο δρομος που ακολουθείς δεν οδηγει πουθενά,
μπαίνεις σ' αυτο το ξεχασμένο μπαρ
βλέμματα καρφωμενα στο κενο
κανείς δεν εμπιστεύεται τον διπλανο του
καθένας κουβαλάει τη δική του μοναξιά
προσποιείσαι πως τίποτα δεν σ' αγγιζει
μα η βουβη αναμονή σε τσακιζει
μακάρι να τέλειωνε αποψε αυτό το ταξίδι,
ανάβεις ενα ακομη τσιγάρο, ο καπνος σε βαραίνει
νιώθεις να πνίγεσαι, χρειάζεσαι αερα
βγαινεις στη νυχτα χανεσαι στην ομιχλη
καλύτερα να προχωρήσεις
καλύτερα να συνεχίσεις να περπατάς
αδύνατο πίσω να ξαναγυρίσεις,
στο χλωμο φως του φεγγαριού η σκιά σου σβήνει
αφήνεις το σκοτάδι να σε τυλιξει
το κορμι σου καταρρέει απο την εξαντληση
τα χέρια μουδιαζουν
κρυος ιδρώτας καίει το μέτωπο σου
μια κιθαρα ουρλιαζει στην πλατη σου
το ίδιο χέβυ τραγούδι που δεν σε προδωσε ποτέ
η βελόνα χαραζει τις αυλακώσεις του δίσκου
κι ενα ρίγος έκρηξης σε κατακλυζει
τυφλωνεσαι απο τη λάμψη
η αδρεναλίνη σφυροκοπά το κεφάλι σου
ξεχνάς ποιος είσαι και ό,τι στοιχειώνει το μυαλό σου
σκόνη και θρύψαλα μπροστά σου
χιλιάδες άγγελοι κατεβαίνουν να σ' αγκαλιάσουν.
(V)
Motörhead - Till the End