Βρισκεσαι ξανά στην ασφαλτο
σε τουτη την ατέλειωτη εφιαλτικη λεωφορο
ο βρυχηθμός των μηχανών σου τρυπάει τ' αυτιά
ο κόσμος γυριζει αναποδα
εχεις χάσει καθε ιχνος προσανατολισμού
ο δρομος που ακολουθείς δεν οδηγει πουθενά,
μπαίνεις σ' αυτο το ξεχασμένο μπαρ
βλέμματα καρφωμενα στο κενο
κανείς δεν εμπιστεύεται τον διπλανο
καθένας κουβαλάει τη δική του μοναξιά
προσποιείσαι πως τίποτα δεν σ' αγγιζει
μα η βουβη αναμονή σε τσακιζει
μακάρι να τέλειωνε αποψε αυτό το ταξίδι,
ανάβεις αλλο ενα τσιγάρο, ο καπνος σε βαραίνει
νιώθεις να πνίγεσαι, διψας για αερα
βγαινεις στη νυχτα χανεσαι στην ομιχλη
καλύτερα να προχωρήσεις
καλύτερα να συνεχίσεις να περπατάς
αδύνατο πίσω να ξαναγυρίσεις,
στο χλωμο φως του φεγγαριού η σκιά σου σβήνει
αφήνεις το σκοτάδι να σε τυλίγει
το κορμι σου σωριάζεται απ' την εξαντληση
τα χέρια σου μουδιαζουν
κρυος ιδρώτας παγωνει το μέτωπο σου
ωσπου μια κιθαρα ουρλιαζει στην πλατη σου
το ίδιο χέβυ τραγούδι που δεν σε προδωσε ποτέ
η βελόνα χαραζει τις αυλακώσεις του δίσκου
κι ενα ηλεκτρικο ρίγος σε κατακλυζει
μια εκτυφλωτικη λάμψη σου καιει τα ματια
η αδρεναλίνη σφυροκοπά το κεφάλι σου
ξεχνάς ποιος είσαι και ό,τι στοιχειώνει το μυαλό σου
σκόνη και θρύψαλα μπροστά σου
χιλιάδες άγγελοι κατεβαίνουν να σ' αγκαλιάσουν.
(V)
Motörhead - Till the End