Revolution - Beatles

 

Λες πως θέλεις να κάνεις μια επανάσταση

Ε, τοτε μάθε πως όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο

Μου λες πως αυτή είναι εξέλιξη

Ε, τοτε μάθε πως όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο

Μα όταν μιλάς για καταστροφές

Ε, τότε να μην με υπολογίζεις 

Στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Λες πως έχεις μια πραγματική λύση

Ε, τοτε μαθε πως όλοι θα θέλαμε να δούμε αυτό το σχέδιο

Μου ζητάς μια συνεισφορά

Ε, τοτε μάθε πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε 

Μα αν θες λεφτά για ανθρώπους με μυαλά γεμάτα μίσος

Το μόνο που έχω να σου πω, αδελφέ, είναι ότι πρέπει να περιμένεις

Στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Λες πως θα αλλάξεις το σύστημα

Ε, τοτε μάθε πως εμείς θέλουμε να αλλάξουμε το μυαλό σου 

Μου λες πως φταίει το κατεστημένο 

Καλύτερα να απελευθερώσεις το μυαλό σου, τοτε.

Μα αν γυρνάς με τις φωτογραφίες του Προέδρου Μάο

Δεν πρόκειται να καταφέρεις τίποτα με κανέναν

Στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

(Μεταφραση-Velvet)

---------------------------------

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1968 σε συνθεση του John Lennon. Οι στίχοι του ασκουν κριτική στα ριζοσπαστικά κινήματα της δεκαετίας του '60, εκφράζοντας την επιθυμία για μια κοινωνική αλλαγή που θα ερθει μονο με ειρηνικά μεσα.

Η αναφορά στον Μάο δειχνει ότι η τυφλή προσκόλληση σε ακραίες πολιτικές ιδεολογίες και η χρήση βίας δεν φέρνουν πρόοδο ουτε οδηγούν σε ουσιαστική ανατροπή. Αντιθετα μεσα απο τη φράση "καλύτερα να απελευθερώσεις το μυαλό σου", τονιζεται οτι καθε αυθεντική επανάσταση προυποθέτει πρωτίστως την εσωτερική και πνευματική αφύπνιση του ατόμου.

Calma d'Autunno

 

Qui, sulla spiaggia deserta

sotto l'ultimo sole di settembre,

la serenità della laguna

placa le nostre anime sospese

prima delle tempeste a venire.

Il dolce sciabordio delle onde

rievoca i giorni andati,

ora che ogni barca è ormeggiata

e ogni bricola avvolta 

nella sua solitudine.

I gabbiani stanchi ormai

non volteggiano in alto

ma sostano muti sulla riva,

come i nostri pensieri naufraghi

quando trovano un porto sottovento.

La brezza autunnale 

dissolve i ricordi dell'estate,

e noi custodiamo la bellezza 

di quegli attimi passati

che non faranno più ritorno.

(V)

Θάνατος στη Βενετία

Το 1910, ο Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, ένας πενηντάχρονος συγγραφέας, φτάνει στη Βενετία για μια περίοδο ξεκούρασης. Στο ξενοδοχείο όπου καταλύει, συναντα τον Τάτζιο, ένα νεαρό αγόρι που στα ματια του ενσαρκώνει το απόλυτο ιδεώδες της αιθέριας ομορφιάς που ο ίδιος πάσχιζε επίπονα να αποτυπώσει στα έργα του. Στο μεταξύ, η Βενετία βρίσκεται στο έλεος μιας επιδημίας χολέρας, γεγονός που προσδίδει στο τοπίο μια ζοφερή και απόκοσμη όψη. Παρά τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει, ο Άσενμπαχ αιχμαλωτισμένος απο τη γοητεία του νεαρού, αποφασίζει να παραμείνει.

Ο Τάτζιο δεν ενσαρκώνει απλως την πλατωνική ιδέα του ωραίου, αλλα αποτελεί μια παρουσία αγγελική και συνάμα απειλητική. Παγιδευμένος σε μια διαρκή έκσταση, ο Άσενμπαχ τον παρατηρεί, τον ακολουθεί και τον εξιδανικεύει. Καθώς ο νεαρός περιπλανιέται στα σοκάκια της Βενετίας ή βαδίζει στην ακρογιαλιά του Λίντο, η χάρη του μετατρέπεται σε αντικείμενο μιας βαθιάς αισθητικής προσήλωσης, η οποία σταδιακά μετουσιώνεται σε πάθος που, αν και δεν εκφράζεται ποτέ ρητά, εμπεριέχεται σε κάθε του χειρονομία και σκέψη.

Οι επαφές του Άσενμπαχ με τον Τάτζιο περιορίζονται σε φευγαλέα αλλα έντονα βλέμματα από αποσταση, χωρίς οι δυο τους να ανταλλάξουν ποτέ ούτε μια λέξη. Μεσα σε αυτή την σιωπηλή επικοινωνία ο Άσενμπαχ επιδίδεται σε μια απεγνωσμένη αναμέτρηση με τον χρόνο. Μακιγιάρεται και βάφει τα μαλλιά του, αναζητώντας εμμονικά τη χαμένη του νιότη. Αυτή η ναρκισσιστική πράξη μεταμόρφωσης λειτουργεί παράλληλα ως απόπειρα να προσελκύσει την προσοχή του Τάτζιο και να φανεί αντάξιος του βλέμματός του.

Ο θάνατος βρίσκει τον φον Άσενμπαχ στην ακρογιαλιά του Λίντο, παραδομένο στη γαλήνια ενατένιση του Τάτζιο, ενω τον παρακολουθεί να χάνεται προς την ανοιχτή θάλασσα. Πριν μπει στο νερό, το αγόρι στρέφεται και τον κοιτάζει. Στα μάτια του Άσενμπαχ, μοιάζει να του χαμογελά καλώντας τον κοντά του. Εκεινος προσπαθεί να σηκωθεί για να τον ακολουθήσει ομως οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Καταρρέει στην ξαπλώστρα, αντικρίζοντας για ύστατη φορά την απόλυτη ομορφιά που ονειρεύτηκε να σβήνει στον ορίζοντα, καθώς αφήνει την τελευταία του πνοή στο θαμπό, μελαγχολικό φως του δειλινού.

(V)

Thomas Mann, (Der Tod in Venedig)  Θάνατος στη Βενετία, 1912

-------------------

Video: 

Morte a Venezia di Luchino Visconti (1971) - Mahler Symphony No 5

Ritchie Blackmore with Deep Purple.

 

Ieri sera a New York, Ritchie Blackmore, quel genio musicale e il più grande chitarrista di tutti i tempi, è tornato sul palco accanto ai suoi vecchi amici dopo 33 anni di assenza. Anche se il suo passo era un po' esitante, tradendo il peso degli anni e le sue dita non volavano più sulla tastiera della Stratocaster con l'assoluta precisione del passato, suonava con l'anima. Suonava con quel DNA radicato sulla punta delle dita, poiché la chitarra è sempre stata un'estensione naturale del suo corpo. 
Non era certo quello il punto. Nel giorno simbolico dell'eclissi solare, Ritchie ha scelto di esserci. Ascoltando Gillan accoglierlo sul palco come 'il grande e leggendario Blackmore'' ha sanato all'istante una ferita aperta, cancellando decenni di tensioni in un attimo. È stato un momento storico e incredibilmente emozionante per chiunque ami questa band.

Al di là del mito musicale, questa riconciliazione offre una grande lezione di vita. Dimostra che il rancore non deve durare per sempre e che persino le fratture più profonde, con il tempo, possono essere risanate. Un esempio di maturità che va ben oltre la musica.

Raggazzi vi ringrazio per questo momento di pura felicità. 
DEEP PURPLE PER SEMPRE!
-----------------------
Χθες βράδυ στη Νέα Υόρκη, ο Ritchie Blackmore αυτή η μουσική ιδιοφυΐα και ο κορυφαίος κιθαρίστας όλων των εποχών, επέστρεψε στη σκηνή δίπλα στους παλιούς του φίλους έπειτα από 33 χρόνια απουσίας. Αν και το βήμα του ήταν λίγο διστακτικό, προδίδοντας το βάρος του χρόνου και τα δάχτυλά του δεν πετούσαν πια πάνω στην ταστιέρα της Stratocaster με την απόλυτη ακρίβεια του παρελθόντος, έπαιζε με την ψυχή του. Έπαιζε με εκείνο το DNA ριζωμένο στις άκρες των δακτύλων του, αφού η κιθάρα αποτελούσε ανέκαθεν φυσική προέκταση του σώματός του. 
Δεν ήταν βέβαια αυτό το θέμα. Τη συμβολική ημέρα της ηλιακής έκλειψης, ο Ritchie επέλεξε να είναι εκεί. Ακούγοντας τον Gillan να τον υποδέχεται στη σκηνή ως "τον μεγάλο και θρυλικό Blackmore" έκλεισε αμέσως μια ανοιχτή πληγή, σβήνοντας δεκαετίες εντάσεων σε μια στιγμή. Ήταν μια ιστορική και απίστευτα συγκινητική στιγμή για όποιον αγαπά αυτή την μπάντα.

Πέρα από τον μουσικό μύθο, αυτή η συμφιλίωση προσφέρει ένα σπουδαίο μάθημα ζωής. Αποδεικνύει ότι η κακία δεν πρέπει να κρατάει για πάντα και ότι ακόμα και τα πιο βαθιά ρήγματα, με τον χρόνο, μπορούν να επουλωθούν. Ένα παράδειγμα ωριμότητας που ξεπερνά κατά πολύ τη μουσική.

Σας ευχαριστώ παιδιά για αυτή τη στιγμή αγνής ευτυχίας. 
DEEP PURPLE ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
(V)

Benedetta pioggia / Ευλογημένη βροχή

 

Dopo il caldo soffocante del mese scorso, 

abbiamo accolto il primo giorno di luglio con pioggia e temporali.

L'ondata di calore degli ultimi giorni si è attenuata per un po', 

e l'aria è pervasa dall'odore di terra bagnata, 

accompagnata da lontani tuoni.

Grazie ai riflessi dell' asqua, tutto luccicava, 

conferendo alla città un'atmosfera ancora più suggestiva.

Ora l'unico suono che si ode è quello della pioggia

unita e una brezza fresca e leggera che apre il cuore e il respiro.

A volte anche l'estate ha bisogno di una pausa, 

per riprendere fiato e poi ricominciare.

Benedetta pioggia!

01.07.26

Μετά την αποπνικτική ζέστη του περασμένου μήνα, 

υποδεχτήκαμε την πρώτη μέρα του Ιουλίου με βροχές και καταιγίδες. 

Ο καύσωνας των τελευταίων ημερών υποχώρησε για λίγο 

και η μυρωδιά της βρεγμένης γης γέμισε τον αέρα, 

συνοδευόμενη από μακρινές βροντές. 

Χάρη στις αντανακλάσεις του νερού, όλα λαμπύριζαν, 

χαρίζοντας στην πόλη μια ατμόσφαιρα  ακόμη πιο υποβλητική.

Τώρα ο μοναδικός ήχος που ακούγεται είναι αυτος της βροχής

μαζί με ενα φρέσκο, ελαφρύ αεράκι που ανοίγει την καρδιά και την ανάσα.

Καμια φορά ακόμη και το καλοκαίρι χρειάζεται ένα διάλειμμα, 

για να πάρει μια ανάσα και να ξεκινήσει πάλι.

Ευλογημένη βροχή!

Foto di Fanny Libralon