Θάνατος στη Βενετία

Το 1910, ο Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, ένας πενηντάχρονος συγγραφέας, φτάνει στη Βενετία για μια περίοδο ξεκούρασης. Στο ξενοδοχείο όπου καταλύει, συναντα τον Τάτζιο, ένα νεαρό αγόρι που στα ματια του ενσαρκώνει το απόλυτο ιδεώδες της αιθέριας ομορφιάς που ο ίδιος πάσχιζε επίπονα να αποτυπώσει στα έργα του. Στο μεταξύ, η Βενετία βρίσκεται στο έλεος μιας επιδημίας χολέρας, γεγονός που προσδιδει στο τοπίο μια ζοφερή και απόκοσμη όψη. Παρά τον θανάσιμο κίνδυνο, ο Άσενμπαχ αιχμάλωτος απο τη γοητεία του νεαρου αποφασίζει να παραμείνει.

Ο Τάτζιο δεν αντιπροσωπεύει απλώς εναν όμορφο έφηβο, αλλά την προσωποποίηση της πλατωνικής ιδέας του ωραίου. Μια παρουσία αγγελική και συνάμα απειλητική. Ο Ασενμπαχ τον παρατηρεί, τον ακολουθεί σε μια διαρκή έκσταση και τον εξιδανικεύει. Η θεική του χάρη καθώς περιπλανιέται στα σοκάκια της Βενετίας ή περπατά στην ακρογιαλιά του Λίντο, μετατρέπεται σε αντικείμενο μιας βαθιάς αισθητικής προσήλωσης που μετουσιώνεται σε πάθος. Ενα πάθος που δεν εκφράζεται ποτέ ρητά, αλλά εμπεριέχεται σε κάθε χειρονομία και σε κάθε σκέψη. 

Οι επαφές του Άσενμπαχ με τον Τάτζιο περιορίζονται σε φευγαλέα αλλα έντονα βλέμματα από μακριά, χωρίς οι δυο τους να ανταλλάξουν ποτέ ούτε μια λέξη. Σε αυτή την πορεία ο Άσενμπαχ επιδίδεται σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναμέτρησης με τον χρόνο. Μακιγιάρεται και βάφει τα μαλλιά του, αναζητώντας εμμονικά τη χαμένη του νιότη. Αυτή η ναρκισσιστική πράξη μεταμόρφωσης λειτουργεί παράλληλα ως απόπειρα να προκαλέσει την προσοχή του Τάτζιο και να φανεί άξιος του βλέμματός του. 

Ο θάνατος βρίσκει τον φον Άσενμπαχ στην παραλία του Λίντο, την στιγμή που βυθισμένος σε μια γαλήνια ενατένιση του Τάτζιο, τον βλέπει να απομακρύνεται προς την ανοιχτή θάλασσα. Πριν μπει στο νερό, το αγόρι στρέφεται για τελευταία φορά και τον κοιτάζει. Στα μάτια του Άσενμπαχ, μοιάζει σαν να του χαμογελά καλώντας τον μαζι του. Ο ιδιος προσπαθεί να σηκωθεί για να τον ακολουθήσει, αλλα οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Καταρρέει πίσω στην ξαπλώστρα του, κοιτάζοντας για τελευταία φορά την αψεγάδιαστη μορφή που χάνεται στον ορίζοντα, καθώς αφήνει την τελευταία του πνοή στο θαμπό φως του δειλινού.

(V)

Thomas Mann, (Der Tod in Venedig)  Θάνατος στη Βενετία, 1912

-------------------

Video: 

Morte a Venezia di Luchino Visconti (1971) - Mahler Symphony No 5

Ritchie Blackmore with Deep Purple.

 

Ieri sera a New York, Ritchie Blackmore, quel genio musicale e il più grande chitarrista di tutti i tempi, è tornato sul palco accanto ai suoi vecchi amici dopo 33 anni di assenza. Anche se il suo passo era un po' esitante, tradendo il peso degli anni e le sue dita non volavano più sulla tastiera della Stratocaster con l'assoluta precisione del passato, suonava con l'anima. Suonava con quel DNA radicato sulla punta delle dita, poiché la chitarra è sempre stata un'estensione naturale del suo corpo. 
Non era certo quello il punto. Nel giorno simbolico dell'eclissi solare, Ritchie ha scelto di esserci. Ascoltando Gillan accoglierlo sul palco come 'il grande e leggendario Blackmore'' ha sanato all'istante una ferita aperta, cancellando decenni di tensioni in un attimo. È stato un momento storico e incredibilmente emozionante per chiunque ami questa band.

Al di là del mito musicale, questa riconciliazione offre una grande lezione di vita. Dimostra che il rancore non deve durare per sempre e che persino le fratture più profonde, con il tempo, possono essere risanate. Un esempio di maturità che va ben oltre la musica.

Raggazzi vi ringrazio per questo momento di pura felicità. 
DEEP PURPLE PER SEMPRE!
-----------------------
Χθες βράδυ στη Νέα Υόρκη, ο Ritchie Blackmore αυτή η μουσική ιδιοφυΐα και ο κορυφαίος κιθαρίστας όλων των εποχών, επέστρεψε στη σκηνή δίπλα στους παλιούς του φίλους έπειτα από 33 χρόνια απουσίας. Αν και το βήμα του ήταν λίγο διστακτικό, προδίδοντας το βάρος του χρόνου και τα δάχτυλά του δεν πετούσαν πια πάνω στην ταστιέρα της Stratocaster με την απόλυτη ακρίβεια του παρελθόντος, έπαιζε με την ψυχή του. Έπαιζε με εκείνο το DNA ριζωμένο στις άκρες των δακτύλων του, αφού η κιθάρα αποτελούσε ανέκαθεν φυσική προέκταση του σώματός του. 
Δεν ήταν βέβαια αυτό το θέμα. Τη συμβολική ημέρα της ηλιακής έκλειψης, ο Ritchie επέλεξε να είναι εκεί. Ακούγοντας τον Gillan να τον υποδέχεται στη σκηνή ως "τον μεγάλο και θρυλικό Blackmore" έκλεισε αμέσως μια ανοιχτή πληγή, σβήνοντας δεκαετίες εντάσεων σε μια στιγμή. Ήταν μια ιστορική και απίστευτα συγκινητική στιγμή για όποιον αγαπά αυτή την μπάντα.

Πέρα από τον μουσικό μύθο, αυτή η συμφιλίωση προσφέρει ένα σπουδαίο μάθημα ζωής. Αποδεικνύει ότι η κακία δεν πρέπει να κρατάει για πάντα και ότι ακόμα και τα πιο βαθιά ρήγματα, με τον χρόνο, μπορούν να επουλωθούν. Ένα παράδειγμα ωριμότητας που ξεπερνά κατά πολύ τη μουσική.

Σας ευχαριστώ παιδιά για αυτή τη στιγμή αγνής ευτυχίας. 
DEEP PURPLE ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
(V)

Benedetta pioggia / Ευλογημένη βροχή

 

Dopo il caldo soffocante del mese scorso, 

abbiamo accolto il primo giorno di luglio con pioggia e temporali.

L'ondata di calore degli ultimi giorni si è attenuata per un po', 

e l'aria è pervasa dall'odore di terra bagnata, 

accompagnata da lontani tuoni.

Grazie ai riflessi dell' asqua, tutto luccicava, 

conferendo alla città un'atmosfera ancora più suggestiva.

Ora l'unico suono che si ode è quello della pioggia

unita e una brezza fresca e leggera che apre il cuore e il respiro.

A volte anche l'estate ha bisogno di una pausa, 

per riprendere fiato e poi ricominciare.

Benedetta pioggia!

Μετά την αποπνικτική ζέστη του περασμένου μήνα, 

υποδεχτήκαμε την πρώτη μέρα του Ιουλίου με βροχές και καταιγίδες. 

Ο καύσωνας των τελευταίων ημερών υποχώρησε για λίγο 

και η μυρωδιά της βρεγμένης γης γέμισε τον αέρα, 

συνοδευόμενη από μακρινές βροντές. 

Χάρη στις αντανακλάσεις του νερού, όλα λαμπύριζαν, 

χαρίζοντας στην πόλη μια ατμόσφαιρα  ακόμη πιο υποβλητική.

Τώρα ο μοναδικός ήχος που ακούγεται είναι αυτος της βροχής

μαζί με ενα φρέσκο, ελαφρύ αεράκι που ανοίγει την καρδιά και την ανάσα.

Καμια φορά ακόμη και το καλοκαίρι χρειάζεται ένα διάλειμμα, 

για να πάρει μια ανάσα και να ξεκινήσει πάλι.

Ευλογημένη βροχή!

Foto di Fanny Libralon 

Θαλασσινή μέθη

Το φως του Ιούνη 

δίνει τη λάμψη του 

στις γκρίζες περασμένες μέρες 

που κουβαλούν το βάρος

από το μακρύ χειμερινό ταξίδι

Τραγουδάς και η φωνή σου 

θυμίζει καλοκαίρι

ο άνεμος σκορπίζει τη μελωδία

έξω από το μικρό παράθυρο

κι ο ουρανός γίνεται μπλε 

Ονειρεύομαι την απέραντη θάλασσα

το στόμα μου διψάει 

και λαχταρώ

από τις γαλάζιες φλέβες της

να μεθύσω ξανά.

(V)

Chris Rea "Looking for the Summer"

Sal Da Vinci - Per sempre sì / Για πάντα ναι

Όλα ξεκίνησαν από την αρχή,

τότε που ήμουν απλώς ένας ξένος για σένα.

Μετά ενας βασιλιάς μια ερωτευμένη καρδιά

κι εσυ βασίλισσα, τωρα μια νύφη ντυμένη στα λευκά.

Ονειρευτήκαμε ένα μεγάλο σπίτι γεμάτο παιδιά

κι όλες τις δυσκολίες μαζί να ξεπεράσουμε.

Γιατί μια αγάπη δεν μπορεί να κρατήσει για μια ζωή

αν δεν αντιμετωπίσει την πιο δύσκολη ανάβαση.

Και όταν η μουσική αρχίσει, εδώ θα σε περιμένω,

την πιο όμορφη μέρα θα σου χαρίσω.

Για πάντα δεμένοι θα είμαστε εσύ κι εγώ,

γιατί χωρίς εσένα δεν έχει νόημα η ζωή.

Με το χέρι στην καρδιά, σου υπόσχομαι ενώπιον του Θεού

από εδώ και πέρα θα πορευόμαστε μαζί.

Ξέρω πως το μέλλον είναι άγνωστο και μακρινό,

μα πλαι σου δεν με τρομάζει γιατί

Θα χτίσουμε τα πάντα, μ' ανάμεσά μας τείχος δεν θα υψωθεί,

τι πειράζει αν μαλώνουμε κι αγαπιόμαστε μετά;

Κι όταν η μουσική αρχίσει, για σένα θα τραγουδήσω,

την πιο όμορφη μέρα θα σου χαρίσω.

Για πάντα μαζί, για πάντα "ναι"

Για τούτες τις μέρες και χιλιάδες ακόμα

Ένα απλό "ναι"

Η αιωνιότητα χωράει μέσα σε μια λέξη.

Ετσι θα είναι για πάντα ναι!

(Μεταφραση: Velvet)

Sal Da Vinci - Per sempre sì  (Eurovision2026)

----------------------------------

«Η ομορφιά αυτού του τραγουδιού βρίσκεται στο γεγονός ότι εξυμνεί τον γάμο και τη συζυγική πίστη ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ετεροφυλόφιλο ζευγάρι. Για όλους εμάς που ακόμα πιστεύουμε, ας τραγουδήσουμε και ας χορέψουμε με την καρδιά μας!»