Φθινοπωρινή μελαγχολία

Οι μέρες μας 
φεύγουν και περνούν

πέφτουν και θρυμματίζονται πάνω στη γη

όπως τα ξεραμένα φύλλα του Σεπτέμβρη

που ανεπαίσθητα ηχούν

σαν το βουβό κλάμα μιας μοναχικής γυναίκας

καθώς ακούγεται πικρά
πίσω από ένα κλειστό παράθυρο   

σ' έναν σπαραχτικό, μακρόσυρτο λυγμό

σχεδόν ψιθυριστό.
(V) 

___________

Luca Carboni – Settembre 

*

Κι ακόμη παραπέρα

Συνήθως εκείνες τις ώρες

που δεν έχω τίποτα να κάνω

κατεβαίνω σε τούτο εδώ το μέρος

πάνω στη θάλασσα.

και περιμένω να δω εσένα

κι ακόμη παραπέρα.
(V)

________

Laguna di Venezia
*

My little bird

Δεν έχω τίποτα δικό σου
εκτός από εκείνη τη μικρή φωτογραφία
που μου χάρισες
ίσως και μερικά ανθάκια μαραμένα
-από τη γλάστρα στο παράθυρο-
ναι, και τα μάτια σου
εκείνα τα μεγάλα, τα θλιμμένα.
(V)

_____________
Marianne Faithfull - This little bird
*

Είσαι σκληρή όπως το Rock

Είσαι σκληρή όπως το Rock
έχεις το πρόσωπο φτιαγμένο από πέτρα.
Είσαι σκληρή όπως το Rock
έχεις στα δάχτυλα θανατηφόρο ρεύμα.
Είσαι σκληρή όπως το Rock
είναι τα φιλιά σου όπως το Heavy metal.
(V)

____________
Doro Pesch - Metal Tang

*

Η αληθινή αγάπη

Η αληθινή αγάπη
δεν είναι αυτή που υπόσχεται 

το "σ’ αγαπώ" στην αιωνιότητα
δεν ζει με όρκους και παθιασμένα φιλιά 
δεν έχει μόνο ευτυχισμένα δειλινά.

Η αληθινή αγάπη 
είναι απλή καθημερινή 
ξυπνάει το πρωί
πίνει καφέ, πηγαίνει στη δουλειά
έχει προβλήματα καυγάδες
γελάει, κλαίει, κάνει έρωτα, μισεί
κι από ξένα χείλη -κρυφά- καμιά φορά θα φιληθεί.

Η αληθινή αγάπη γνωρίζει καλά 
για να σταθούν δυο άνθρωποι μαζί
θα υποφέρει, θα κουραστεί 
τις αγωνίες και τους φόβους θα μοιραστεί 
στο δύσβατο μονοπάτι που λέγεται ζωή.
(V)

_____________
Whitesnake - Is This Love
*

Oταν θα λείπεις

Εδώ στη σιωπή της νύχτας

κατέβηκα να σε συναντήσω

και έβαλα να παίξει αυτό το τραγούδι

κι αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος

να φανερωθείς 

γιατί εσύ δεν είσαι ποτέ εδώ

όταν σε χρειάζομαι

ποτέ δεν ήσουν

τώρα όμως έμαθα τον τρόπο 

πως θα σε ξαναφέρνω πίσω

όταν θα λείπεις.

(V)

____________

Whitesnake - Still Of The Night

*

Ο Ποιητής των Ποιητών

«εἰς κρῖμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἦλθον, 

ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι 

καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται». 

(Ιωαν. 9:39)

****
Ο Ποιητής των Ποιητών
Κι εκεί στο στάβλο ταπεινά
κυνηγημένος και φυγάς
μια κρύα μέρα του δεκέμβρη
εδώ και δυο χιλιάδες δεκαέξι χρόνια
γεννήθηκε ο ποιητής των ποιητών
που η ποίηση του «εκ γάρ περισσεύματος καρδιάς»
σαν άσβεστη φλόγα ηλεκτρική
αιώνες τώρα βρίσκεται στα χείλη των ανθρώπων.
(V)

_______________

Video

What Child is This - Lindsey Stirling

*

Ο αέναος πόλεμος

Κάποτε όταν τελειώνει ο χρόνος της ανακωχής 
έρχομαι προς εσένα έρποντας 
και τότε η αγάπη μου τυφλή και μανιασμένη 
σαν μια αλλόκοτη επιθυμία 

απεγνωσμένα αναρριχάται στο γυμνό κορμί σου.

Κι εσύ σαν ένα κομμάτι της απέραντης γης 
από ηφαίστεια και κοιλάδες καμωμένη 
με προκαλείς σώμα με σώμα, στήθος με στήθος 
και ιαχές πολεμικές να με αναχαιτίσεις.

Κι όταν στο τέλος αποκαμωμένος γέρνω πλάι σου
βλέπω την ανθρώπινη ερημιά μου να με καταδιώκει 
σαν του δαιμονισμένου που προετοιμάζεται 
σε μια φλεγόμενη λίμνη να ξαναβουτήξει 
εκεί που κάθε φορά σαν μια ρουφήχτρα με καταπίνεις επικίνδυνα 
και με τραβάς από τη ζωή στο θάνατο 
κι ύστερα πάλι στη ζωή.
(V)

_____________
Whitesnake - Burn
*

Ζηλεύω τους τσιγγάνους

Ζηλεύω τους τσιγγάνους 
γιατί ζουν ελεύθεροι σαν τα πουλιά 
και κάθε αυγή βλέπουν τον ήλιο 
ν΄ ανατέλλει σ’ άλλη χώρα
Γιατί έχουν πατρίδα όλη τη γη 
τ’ απέραντο του ουρανού
μοναδική σκεπή και σπίτι.
Τους ζηλεύω γιατί ξέρουν να τραγουδούν
να ζουν και να χορεύουν
γιατί ο έρωτας τους είναι υπόσχεση 
αιώνια και ιερή απέναντι στο ταίρι τους
κι ο λόγος τους συμβόλαιο χωρίς χαρτιά
παπάδες και σφραγίδες.
Τους ζηλεύω γιατί μπορούν και ανασταίνουν 
μικρούς ξανθούς, μελαχρινούς αγγέλους
στου τσαντιριού το παγωμένο χώμα
χωρίς νερό, γιατρούς, φάρμακα και εμβόλια.
Ζηλεύω τα γυφτάκια 
γιατί έχουνε τη λάμψη της ζωής 
στα υγραμένα μάτια
κι απ’ του αγέρα την πνοή 
το ζυμωμένο δέρμα, 
γιατί τους φτάνει ένα κομμάτι ψωμί
να ΄ναι χαρούμενα κι ευτυχισμένα.
Τους ζηλεύω γιατί είναι γύφτοι 
κι εγω ένας λουμπό μπαλαμό.
(V) 27/10/13

___________
Foto: Shirley Baker -  Gypsy children 

*

Το μεγάλο χρέος

Ποιο είναι εκείνο το μεγάλο χρέος που σε καλεί να αγωνιστείς

για τον γαλάζιο ουρανό της πατρίδας σου

αν όχι η οικογένεια, οι φίλοι, τα παιδιά σου.

Ποιο είναι εκείνο που σε καλεί να αμυνθείς

για τις ομορφιές του κόσμου και της μικρής ζωής

αν όχι το γλυκό φιλί της αγαπημένης σου.

Ποιο είναι εκείνο που σε καλεί να θυσιαστείς

για τα χώματα των προγόνων σου

αν όχι για να τιμήσεις τους ήρωες, τους ποιητές και τα τραγούδια τους.

Ποιο είναι εκείνο που σε καλεί να υπερασπιστείς

τον αέρα που αναπνέεις, βαδίζοντας ακόμη και στον θάνατο

αν όχι η ίδια η Ελευθερία.

(V)

(Για τους ήρωες του έπους του ΄40)

___________________

Η επέτειος της 28^ης Οκτωβρίου είναι ένα διαχρονικό σύμβολο ηρωισμού στον νεότερο ελληνισμό. Σήμερα τιμούμε τους πεσόντες που άφησαν τα κόκκαλά τους στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας για την δική μας ελευθερία. Τιμούμε τον Άγνωστο Στρατιώτη. Αύριο θα υποστηρίξουμε την ειρήνη.

*

Αντίο

Έφυγες κι έχει συννεφιά και ησυχία 
μόνο ο άνεμος αναστατώνει τα γυμνά κλαδιά πάνω στα δέντρα
κατά μήκος της παραλίας κανείς - ξεβρασμένα φύκια και ξερά καλάμια 

κλεισμένες ομπρέλες και μοναξιά στην άμμο σκορπισμένη,
στην προκυμαία οι τελευταίοι ταξιδιώτες αναχωρούν  
αποχαιρετισμοί και μάταιες υποσχέσεις επιστροφής
κάποιος αγκαλιάζει μια γυναίκα σκουπίζοντας κρυφά ένα δάκρυ, 
η θάλασσα εμπρός μια απέραντη έρημος που επικίνδυνα σε μαγεύει 
άλλους χωρίζει κι άλλους ανεξήγητα γαληνεύει
η μόνη βεβαιότητα στην άλλη άκρη του ορίζοντα 
τα χαμένα ηλιοβασιλέματα που δεν θα ξανάρθουν πια
κι εκείνα τα καλοκαίρια που ζέσταναν για λίγο την καρδιά σου. 
"Αντίο, αντίο" ακούγονται σαν τιτιβίσματα πουλιών οι φωνές στον αέρα 
"Αντίο", επαναλάμβανε σιωπηλά κι η φωνή μου.
(V)

__________
Leonard Cohen - Here It is
*

Amatrice / Αματρίτσε

Quella notte
nessuno ha udito la morte
strisciare insidiosa come un serpente nella terra.
Nessuno ha udito le urla che uscire dalle macerie
solo le pietre che schiacciarono il pianto della gente 
si sono ammutolite dalla vergogna.

Εκείνο το βράδυ
κανείς δεν άκουσε το θάνατο
να σέρνεται ύπουλα σαν φίδι μέσα στη γη.
Κανείς δεν άκουσε τα ουρλιαχτά να βγαίνουν απ' τα συντρίμμια
μόνο οι πέτρες που πλάκωσαν το κλάμα των ανθρώπων 
βουβάθηκαν από ντροπή.
(V)

_________________
24.08.16

Ενας καταστροφικος σεισμος τα ξημερωματα της 24 Αυγουστου, ισοπεδωσε ένα μεγαλο μερος του χωριου Amatrice (Αματριτσε) στη Κεντρικη Ιταλια. Ο θλιβερος απολογισμος μεχρι σημερα ανερχεται σε 294 θυματα. (Amatrice 233, Accumoli 11, Arquata 50). Συνολικα 238 ανθρωποι βγηκαν ζωντανοι από τα συντριμμια. Ενω 2.776 εμειναν χωρις στεγη.

*

Σαν στάχυ ξεραμένο

Και θα σ' αναζητώ...
Κάθε που έρχεται η αυγή, κάθε που ζυγώνει η νύχτα 
σε κάθε αχτίδα του φωτός, σε κάθε βουή αγέρα. 

Στη μοναξιά του πρωινού, στου δειλινού τη θλίψη 
σε κάθε λυγμό της προσμονής, κάθε στιγμή της πλήξης. 

Κάθε ημέρα καλοκαιριού, κάθε αγαλήνευτη ώρα 
στα μονοπάτια της σιωπής, στα χρώματα της δύσης.

Και θα σε βρίσκω να ριγάς πάνω στο χώμα μοναχή 

σαν στάχυ ξεραμένο.
(V)

______________

Chris Rea - Auf immer und ewig
*

Το τελευταίο βαλς

Εκείνο που θυμάμαι ήταν

ότι κάποιος έκανε πίσω...

και τώρα ο άνεμος ξαναφέρνει τις ίδιες μνήμες

που ο χρόνος κράτησε μακριά

όταν υποταγμένος από την ομορφιά σου

γονάτισα στα πόδια σου ικετευτικά

όταν ακούμπησα στα χέρια σου

από φόβο και μοναξιά,

κι απόψε κάθομαι και περιμένω

να περάσεις τρέχοντας

σε τούτο εδώ το ξεχασμένο μέρος

που κάθε τόσο σαν φάντασμα ξαναγυρνάς,

όμως σε χρειάζομαι να με καλείς

κάθε φορά που το φεγγάρι φέγγει ψηλά

για να σου ψιθυρίσω τα λόγια που δεν ειπώθηκαν

και όσα δεν πρόλαβα εκείνη τη βραδιά,

μα περισσότερο αγαπημένη, θέλω

μαζί να χορέψουμε το τελευταίο βαλς.

(V)

______________

Marianne Faithfull- Grazy love

*

Οταν το καλοκαίρι τελειώνει νωρίς

Είναι τούτες οι μέρες 
που η φωνή μου πνίγεται
καθώς  προσπαθώ να μιλήσω για σένα
στα λουλούδια που δεν αγγίξαμε
στα καλοκαίρια που δεν ξαναβρεθήκαμε, 
γιατί ο καθένας περίμενε τον άλλον
στην άκρη του κύματος να πρωτοφανεί
ο καθένας γύρευε τον άλλον στα θαλασσινά όνειρα 
και σ' εκείνα τα ατέλειωτα βράδια 
που το φεγγάρι έβαφε
κατακόκκινα τα λευκά σεντόνια,
και να που ο χρόνος πάλι
ξαναφέρνει εκείνες τις αναμνήσεις
στις παραλίες του παρελθόντος 
χωρίς εμάς τώρα πια,
γιατί έτσι το θέλησε η μικρή ζωή
όπως όταν ξυπνάς μονάχος ένα πρωί 
και αναπάντεχα ανακαλύπτεις
ότι το καλοκαίρι έχει ήδη τελειώσει από νωρίς.
(V)

___________
Chris Rea - Somewhere between the stars
*

Love's strange ways

Trovo insopportabile che tu ascolti sempre Chris Rea,

-mi hai detto-

E poi hai aperto la finestra

e mi hai fatto vedere la primavera

Το βρισκω ανυποφορο ν' ακους συνεχεια Κρις Ρεα, 
-μου ειπες-

Κι υστερα ανοιξες διαπλατα το παραθυρο

και μου δειξες την πριμαβερα 

(V)

___________
Chris Rea - Love's strange ways

Εξομολόγηση

Άδεια κρεβάτια

Όταν η νύχτα κατεβαίνει από ψηλά

και τα παράθυρα κλείνουν ερμητικά τον κόσμο όλο έξω

στα άδεια κρεβάτια γλιστρούν αθόρυβα και σιωπηλά

αόρατες σκιές, εξόριστα κορμιά

που μοιάζουν αλλόκοτα, μισότρελα βουβά

σαν έπιπλα παλιά και ξεχασμένα,

κορμιά που ό,τι πόθησαν και γύρεψαν να ζήσουν

πλάι σ’ εκείνους που αγάπησαν

κι από κοντά τους χρόνια τώρα λείπουν

μόνο στα όνειρα μπορούν

απλώνοντας τα χέρια τους, μαζί να σμίξουν. 

(V)

______________

Gary Moore - Empty Rooms 

*

Απαγορεύεται αυστηρά το γαυγίζειν

Μα κι εσυ καημένε ποιητά

είναι άδοξο και κρίμα

να πάψεις νασαι ποιητής

για δυο στίχους δίχως ρίμα

Και για μερικά παλιόσκυλα

που βρίσκονται σε οίστρο

να χάσουμε εμείς εδώ

του ποιητή το στίχο

Φώναξε τον μίστερ Κλιντ

ναρθεί να καθαρίσει

και με τα δυο εξάσφαιρα

στα πόδια να τους ρίξει

Θα ρχομουνα εγώ

αλλά τώρα που να σου εξηγώ

Εκτιμώντας την ποίηση και τους ποιητάς

Ειλικρινά δικός σας
-Λη Βαν Κληφ-

_____________

Για την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης