Visualizzazione post con etichetta CESARE PAVESE. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta CESARE PAVESE. Mostra tutti i post

28/08/23

Cesare Pavese - La bella estate / Το όμορφο καλοκαίρι

 


Quell’anno faceva tanto caldo che bisognava uscire ogni sera, e a Ginia pareva di non avere mai capito prima che cosa fosse l’estate, tanto era bello uscire ogni notte per passeggiare sotto i viali. Qualche volta pensava che quell’estate non sarebbe finita più, e insieme che bisognava far presto a godersela perché, cambiando la stagione, qualcosa doveva succedere.

«A quei tempi era sempre festa. Bastava uscire di casa e traversare la strada, per diventare come matte, e tutto era così bello, specialmente di notte, che tornando stanche morte speravano ancora che qualcosa succedesse, che scoppiasse un incendio, che in casa nascesse un bambino, o magari venisse giorno all’improvviso e tutta la gente uscisse in strada e si potesse continuare a camminare camminare fino ai prati e fin dietro le colline. ‘‘Siete sane, siete giovani, siete ragazze, non avete pensieri, si capisce”, dicevano.»

«Εκείνη τη χρονιά έκανε τόση ζέστη που έπρεπε να βγαίνουμε κάθε βράδυ, και στη Τζίνια φαινόταν ότι δεν είχε καταλάβει ποτέ πριν τι ήταν το καλοκαίρι, έπειτα ήταν τόσο ωραίο να βγαίνεις κάθε βράδυ βόλτα στους δρόμους. Μερικές φορές νόμιζε ότι εκείνο το καλοκαίρι δεν θα τελείωνε ποτέ, και ταυτόχρονα έπρεπε να το απολαύσει γρήγορα γιατί αλλάζοντας η εποχή, κατι μπορούσε να συμβεί».

«Κι αυτές τις ημέρες ήτανε πάντοτε γιορτή. Ήταν αρκετό να φύγεις από το σπίτι, να διασχίσεις το δρόμο και να ξετρελαθείς και όλα ήταν τόσο όμορφα, ειδικά τη νύχτα, που όταν επιστρέφαμε κουρασμένες, ελπίζαμε ακόμα κάτι να συμβεί, να ξεσπάσει φωτιά, να γεννηθεί ένα παιδί στο σπίτι η να γινόταν ξαφνικά μέρα και όλος ο κόσμος να βγαινε στους δρόμους και να μπορούσαμε να συνεχίζαμε να περπατάμε, να περπατάμε μέχρι τα λιβάδια και πίσω από τους λόφους. ‘‘Εχετε υγεία, έχετε νιότη, είσαστε κορίτσια, χωρίς έγνοιες”, μας έλεγαν».

Cesare Pavese - La bella estate 1949
-------------------------
L'estate non è solo una stagione ma rappresenta la giovinezza, la leggerezza, il sogno, la speranza, un sentimento, un amore...la vita stessa.
Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο μια εποχή, αλλά αντιπροσωπεύει τη νιότη, τη ξενοιασιά, τα όνειρα, την ελπίδα, ένα συναίσθημα, έναν έρωτα...τη ιδια τη ζωή.

24/06/19

Cesare Pavese - The night you slept / Τη νύχτα εσύ κοιμόσουν



The night you slept
Anche la notte ti somiglia,
la notte remota che piange 
muta, dentro il cuore profondo,
e le stelle passano stanche.
Una guancia tocca una guancia
è un brivido freddo, qualcuno
si dibatte e t’implora, solo,
sperduto in te, nella tua febbre.

La notte soffre e anela l’alba,
povero cuore che sussulti.
O viso chiuso, buia angoscia,
febbre che rattristi le stelle,
c'è chi come te attende l'alba
scrutando il tuo viso in silenzio.
Sei distesa sotto la notte
come un chiuso orizzonte morto.
Povero cuore che sussulti,
un giorno lontano eri l’alba.


Τη νύχτα εσύ κοιμόσουν
Ακόμη κι η νύχτα σου μοιάζει, 
η μακρινή νύχτα που κλαίει 
βουβή, στα βάθη της καρδιάς
και τ’ άστρα περνούν κουρασμένα
Ένα μάγουλο ακουμπά ένα μάγουλο 
όπως μια ψυχρή ανατριχίλα, κάποιος
σ’ εκλιπαρεί και βασανίζεται, μόνος,
χαμένος μέσα σου, στον πυρετό σου.

Η νύχτα υποφέρει και λαχταρά την αυγή,
φτωχή καρδιά που αγκομαχάς.
Ω, πρόσωπο σφαλιστό, σκοτεινή αγωνία,
πυρετέ που θλίβεις τ’ αστέρια,
υπάρχει κάποιος όπως κι εσύ που περιμένει την αυγή
σιωπηρά γυρεύοντας τη μορφή σου 
Κάτω από τη νύχτα είσαι ξαπλωμένη 
σαν ένας κλειστός νεκρός ορίζοντας.
Φτωχή καρδιά που σπαράζεις
κάποτε ήσουν η αυγή.

(Μετάφραση-Velvet)
______________________
Cesare Pavese - (1908-1950)
Poesie scritte tra 11 Marzo fino 11 Aprile 1950
Pubblicate nella raccolta "Verra la morte e avra i tuoi occhi" 1951

Τσέζαρε Παβέζε - (1908-1950)
Ποιήματα γραμμένα μεταξύ 11 Μαρτίου και 11 Απριλίου 1950
Δημοσιευμένα στη συλλογή "Ο θάνατος θαρθει και θάχει τα μάτια σου" 1951

*

28/03/15

CESARE PAVESE - Verrà la morte e avrà i tuoi occhi / Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου



(Verrà la morte e avrà i tuoi occhi)
Verrà la morte e avrà i tuoi occhi
questa morte che ci accompagna
dal mattino alla sera, insonne,
sorda, come un vecchio rimorso
o un vizio assurdo. I tuoi occhi
saranno una vana parola,
un grido taciuto, un silenzio.
Così li vedi ogni mattina
quando su te sola ti pieghi
nello specchio. O cara speranza,
quel giorno sapremo anche noi
che sei la vita e sei il nulla.

Per tutti la morte ha uno sguardo.
Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.
Sarà come smettere un vizio,
come vedere nello specchio
riemergere un viso morto,
come ascoltare un labbro chiuso.
Scenderemo nel gorgo muti.

(Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου)
Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συνοδεύει
από το πρωί μέχρι το βράδυ, άγρυπνος,
κουφός, σαν μια παλιά τύψη
ή ένα παράλογο πάθος. Τα μάτια σου
θαναι μια μάταιη λέξη,
μια πνιγηρή κραυγή, μια σιωπή.
Οπως τα βλέπεις κάθε πρωί 
όταν μονάχη σου σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
εκείνη τη μέρα κι εμείς θα μάθουμε
πως είσαι η ζωή και είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου.
Θαναι σα να κόβεις μια κακή συνήθεια
σα να βλέπεις στον καθρέφτη
ένα πρόσωπο ν’ αναδύεται νεκρό
σα ν' ακούς ένα σφαλισμένο χείλι.
Σιωπηροί θα κατέβουμε στην άβυσσο.
(Μετάφραση - Velvet)
____________________________

«Ο θάνατος θάρθει και θάχει τα μάτια σου» ένα πολύ γνωστό ποίημα του Cesare Pavese, περιλαμβάνεται σε μια συλλογή δέκα ποιημάτων (γραμμένα για την Αμερικανίδα ηθοποιό Constance Dowling) που βρέθηκαν σε ένα φάκελο στις 26.08.1950 την ημερα της αυτοκτονίας του στο δωμάτιο ενος ξενοδοχείου στο Τορίνο. Ο ποιητής εδω εκφράζει την απαισιόδοξη αντίληψη για τη ζωη και μεταμορφώνει το πρόσωπο της αγαπημένης του, (που δεν ανταποκρινόταν στα συναισθήματά του, και θεωρείται ένας απο τους λόγους της αυτοκτονίας του) σε μια παγωμένη μορφή θανάτου.
_____________
Video: Η μελοποιηση του ποιηματος απο τον ΛΕΟ ΦΕΡΡΕ το 1969.

14/12/13

CESARE PAVESE – L’ Uomo solo / Ο μοναχικός άνθρωπος




L'uomo solo - che è stato in prigione - ritorna in prigione
ogni volta che morde in un pezzo di pane.
In prigione sognava le lepri che fuggono
sul terriccio invernale. Nella nebbia d'inverno
l'uomo vive tra muri di strade, bevendo
acqua fredda e mordendo in un pezzo di pane.

Ο μοναχικός άνθρωπος -που βρέθηκε στη φυλακή-επιστρέφει στη φυλακή
κάθε φορά που δαγκώνει ένα κομμάτι ψωμί.
Στη φυλακή ονειρευόταν τους λαγούς που τρέχουν να ξεφύγουν    
στο χειμωνιάτικο χωματόδρομο. Στην καταχνιά του χειμώνα
ο άνθρωπος ζει ανάμεσα στους τοίχους των δρόμων, πίνοντας
κρύο νερό και δαγκώνοντας ένα κομμάτι ψωμί.

Uno crede che dopo rinasca la vita,
che il respiro si calmi, che ritorni l'inverno
con l'odore del vino nelle calda osteria,
e il buon fuoco, la stalla, e le cene. Uno crede,
fin che è dentro uno crede. Si esce fuori una sera,
e le lepri le han prese e le mangiano al caldo
gli altri, allegri. Bisogna guardali dai vetri.

Κάποιος πιστεύει πως κάποτε η ζωή ξαναγεννιέται
η ανάσα ησυχάζει, κι επιστρέφει ο χειμώνας
με την ευωδιά του κρασιού στη ζεστασιά της ταβέρνας,
την αναμμένη φωτιά, το στάβλο και τα δείπνα. Κάποιος το πιστεύει, 
όσο είναι έγκλειστος, το πιστεύει. Ώσπου βγαίνει έξω ένα βράδυ
και τους λαγούς τους έχουν πιάσει και τους τρώνε στα ζεστά
χαρούμενοι, οι άλλοι. Και μόνο πίσω από τα τζάμια μπορείς να τους δεις.

L'uomo solo osa entrare per bere un bicchiere
quando proprio si gela, e contempla il suo vino :
il colore fumoso, il sapore pesante.
Morde il pezzo di pane, che sapeva di lepre
in prigione, ma adesso non sa più di pane
né di nulla. E
anche il vino non sa che di nebbia.

Ο μοναχικός άνθρωπος αποτολμά και μπαίνει να πιει ένα ποτήρι
όταν όλα παγώνουν και απολαμβάνει το κρασί του,
με το θολό χρώμα και τη βαριά του γεύση.
Δαγκώνει το κομμάτι ψωμί, που στη φυλακή
είχε τη γεύση λαγού, μα τώρα δεν θυμίζει πια ψωμί
ούτε τίποτα άλλο. Ακόμη και το κρασί δεν μυρίζει παρά μόνο ομίχλη.

L'uomo solo ripensa a quei campi, contento
di saperli già arati. Nella sala deserta
sottovoce si prova a cantare. Rivede
lungo l'argine il ciuffo di rovi spogliati
che in agosto fu verde. Dà un fischio alla cagna.
E compare la lepre e non hanno più freddo.

Ο μοναχικός άνθρωπος συλλογιέται εκείνα τα χωράφια, ευτυχής 
που τα ξέρει ήδη οργωμένα. Στην έρημη σάλα
προσπαθεί να σιγοτραγουδήσει. Ξαναβλέπει
κατά μήκος της όχθης τη συστάδα του απογυμνωμένου βάτου
που τον Αύγουστο ήταν καταπράσινη. Σφυρίζει στη σκύλα.
Ο λαγός εμφανίζεται και πια δεν κρυώνουν.
(Μετάφραση - Velvet)
*
Σε αυτό το ποίημα του Τσέζαρε Παβέζε, που τραγουδάει τόσο συγκινητικά ο Λέο Φερρέ, γνωρίζουμε τις σκέψεις ενός φυλακισμένου. Ο ίδιος ονειρεύεται να ξαναζήσει τις απλές χαρές της ζωής που στερήθηκε μόλις αποφυλακιστεί. Όταν όμως βγαίνει, νιώθει ξένος και απογοητευμένος γιατί ολα εκείνα που ονειρευόταν να ζήσει δεν μπορεί πια να τα γευτεί. Και τότε συνειδητοποιεί ότι η σωματική ελευθερία δεν ταυτίζεται πάντα με την ελευθερία του μυαλού.
______________________________

Τζέζαρε Παβέζε / Cesare Pavese (1908-1950) Ιταλός συγγραφέας, ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. 
Απο τους σημαντικότερους λογοτέχνες του εικοστού αιώνα στην Ιταλία. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 42 ετών στο Τορίνο.

Το ποίημα «L’ UOMO SOLO»  έχει μελοποιήσει και τραγουδά ο ΛΕΟ ΦΕΡΡΕ