Εδώ, θα ρίξω στη θάλασσα σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα εδώ, θα μου φέρει το κύμα ένα γράμμα που θα έχει και ρίμα και θα λάμπει στο τέλος η υπογραφή: Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Φιλικοί... Θα βρεθούμε ξανά όταν όλα θα έχουν περάσει στην Πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει θα βρεθούμε ξανά όταν όλοι θα έχουν αλλάξει θα βρεθούμε ξανά... Εδώ, αρχαία μου θάλασσα που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα εδώ, θα μου στείλει τ' αγέρι ένα γράμμα απ' τ' αόρατα μέρη ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός: Σεφέρης, Κάλβος, Εμπειρίκος, Σολωμός... Από το δίσκο "Τοπίο Μυστικό" (1993) Ποίηση: Τάσος Σαμαρτζής Μουσική: Νότης Μαυρουδής Ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας ___________________ Ενα τραγουδι για τη σημερινη μερα αλλα και για τις μερες που βρισκεσαι μακρυα απο οτι αγαπας...
Άσμα ασμάτων (από την Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν) Τι ωραία που είν' η αγάπη μου με το καθημερνό της φόρεμα κι ένα χτενάκι στα μαλλιά. Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία. Κοπέλες του Άουσβιτς, του Νταχάου κοπέλες, μην είδατε την αγάπη μου; Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι, δεν είχε πια το φόρεμά της ούτε χτενάκι στα μαλλιά. Τι ωραία που είν' η αγάπη μου, η χαϊδεμένη από τη μάνα της και τ' αδελφού της τα φιλιά. Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία. Κοπέλες του Μαουτχάουζεν, κοπέλες του Μπέλσεν, μην είδατε την αγάπη μου; Την είδαμε στην παγερή πλατεία μ' ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι, με κίτρινο άστρο στην καρδιά. Τι ωραία που είν' η αγάπη μου...
Cantico dei cantici (Ballata di Mauthausen) Era bello e dolce il mio amore col suo vestito bianco della festa e un fiore rosso tra i capelli Nessuno può sapere quanto fosse bella Ragazze di Auschwitz ragazze di Dachau Avete visto il mio amore? L'abbiamo vista in quel lungo viaggio ma senza il suo vestito bianco né il fiore rosso tra i capelli Era bello e dolce il mio amore coi suoi capelli lungi e neri cresciuti tra le mie carezze Nessuno può sapere quanto fosse bella Ragazze di Mauthausen ragazze di Belsen Avete visto il mio amore L'abbiamo vista in uno spiazzo nudo Un numero marchiato sulla mano Ed una stella gialla sopra il cuore Era bello e dolce il mio amore...
--------------------------------------------------- Άσμα ασμάτων (από την Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν)
Στίχοι του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλη (1921-2011). Γεγονότα που βίωσε έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen (1943-45). Μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Τραγουδά η Μαρία Φαραντούρη.
Το έργο δεν αποτελεί μόνο μια καταδίκη στη βία και την αλλοφροσύνη του πολέμου, αλλά και έναν ύμνο στον έρωτα, που μπορεί ν’ ανθίσει ακόμη και σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον και να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα για ζωή.
Cantico dei cantici (Asma asmaton - traduz. S. Tumminelli)
Il testo del drammaturgo greco Jacobus Kambanellis, (1921-2011) che a Mauthausen fu deportato (1943-45). Musica Mikis Teodorakis. Interpretato da Leoncarlo Settimelli.
L'opera non è solo una condanna della violenza e della brutalità della guerra, ma anche un inno all'amore che può prosperare anche in un ambiente da incubo e mantenere viva la speranza.
-----------------------------------
27 Ιανουαρίου / Ημέρα Μνήμης.
Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος ή Shoah, όπως ονομάζεται από τον εβραϊκό λαό.
27 Gennaio / Giorno della Memoria
Un giorno nato per ricordare le vittime dell Olocausto o Shoah, come chiamata dal popolo ebraico.
Θα φύγω ένα πρωί μακριά απ’ τα ψέματα προτού με κλείσουν πάλι συρματοπλέγματα θα αφήσω μες το χτες τους καθοδηγητές σε πεθαμένο κόσμο φονιάδες και ληστές θα φύγω μην κοιτώ κοπάδια όσους πεινούν με ταξικές ανάγκες που θα τους τυραννούν Φίλοι εσείς της ερημιάς δεν είναι κόσμος τούτος για μας χρόνια το αίμα ενός λαού καθρέφτης είναι τ’ ουρανού Θα αφήσω ένα πρωί τη διαλεκτική θα φύγω και θ’ αρχίσω δουλειά και πρακτική γιατί πολλοί σιωπούν και κείνοι που μιλούν στην ίδια τους πατρίδα σαν πρόσφυγες ρωτούν ποιο κόμμα το μπορεί τον ουρανό να πιει τη θάλασσα να κλείσει στου ανθρώπου την ψυχή Φίλοι εσείς της ερημιάς δεν είναι κόσμος τούτος για μας χρόνια το αίμα ενός λαού καθρέφτης είναι τ’ ουρανού Θα φύγω ένα πρωί να βρω το τέρμα μου και δόξα άλλου κόσμου να μπει στο αίμα μου το ρούχο μιας γενιάς το μαύρο ντύθηκα μα τώρα φεύγω μόνος όπως γεννήθηκα και φεύγω δυνατός μακριά απ’ τα ψέματα προτού με κλείσουν πάλι συρματοπλέγματα Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου Μουσική: Νικος Λαβράνος Ερμηνεία: Γιωργος Νταλάρας Δισκος: Οι Μάηδες οι ήλιοι μου (1978) «Τα τελευταία χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν» (Μενέλαος Λουντέμης, 1906-1977)
Άσε με πάλι να σου πω για χρόνια περασμένα για τα τραγούδια που αγαπώ τα παραπονεμένα Ένας κόμπος η χαρά μου κι όμως αν θα ρθεις στάλα στάλα θα στη δώσω για να δροσιστείς Άσε με πάλι να ρωτώ ο χρόνος τι θα φέρει ο ήλιος και ο κεραυνός μου στήσανε καρτέρι Στίχοι-Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής Ερμηνεία: Γιωργος Νταλάρας ____________
Τραγουδια αναμνησεις απο το μακρυνο χτες, για ανθρωπους και πραγματα που μας σημαδεψαν στο διαβα της ζωης. Τραγουδια που μας συντροφεψαν, ερωτευτηκαμε και ταξιδεψαμε μαζι τους. Τοτε που ολα ηταν αλλιως.
Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων, και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές, χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων. Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία, κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς, θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία. Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ, οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα `χω πια ξεχάσει, κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά: "Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει" Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει, κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί, θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει. Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες, θα `χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες (Ποιητική συλλογή-Μαραμπού 1933) Ποίηση: Νίκος Καββαδίας Μουσική: Γιάννης Σπανός Τραγουδά: Κώστας Καράλης ____________
(Νίκος Καββαδίας 1910-1975). Σαν σήμερα στις 10.02.1975 πέθανε ο Νίκος Καββαδίας ο ποιητής "των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων", οχι οπως πόθησε στην αγκαλιά της θάλασσας "βαθειά στις μακρινές Ινδίες", μα στη στεριά σε μια κλινική της Αθήνας απο εγκεφαλικό επεισόδιο. Ομως παρέμεινε για όλους εμας "που δεν καταφέραμε να σκίσουμε τη θολή γραμμή των οριζόντων" ο αγαπημένος ποιητής των θαλασσινών περιπλανήσεων.
Γιατί τον σκότωσαν γιατί
το γελαστό τον ποιητή
αυγούλα στη Γρανάδα
Αυτός εκένταγε φιλιά
αυτός ζωγράφιζε πουλιά
και κρίνα στην κοιλάδα
Το σούρουπο οι Παναγιές
θρηνούν στον ελαιώνα
και του κορμιού του οι πληγές
κατάρες είναι και ντροπές
στον εικοστό αιώνα
Γιατί τον σκότωσαν γιατί
το γελαστό τον ποιητή
αυγούλα στη Γρανάδα
Γιατί τον σκότωσαν γιατί
το γελαστό τον ποιητή
μεσ' του Βιθνάρ το ρέμα
κι αυτός ακόμα γελαστός
παρακαλάει να 'ναι αυτός
το τελευταίο αίμα
Ο Ισπανος ποιητης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, εκτελεστηκε σε ηλικια 38 ετων (μαζι με αλλα τρια ατομα) στο Βιθναρ της Ισπανιας, στις 19 Αυγουστου 1936 απο τους φασιστες του Φρανκο και στη συνεχεια τον εθαψαν σε ομαδικο ταφο. Το νεκρο του σωμα δεν βρεθηκε ποτε. «Εγω ποτε δεν θα γινω πολιτικος. Ειμαι επανασταστης γιατι δεν υπαρχει ενας αληθινος ποιητης που να μην ειναι επαναστατης» Φ.ΛΟΡΚΑ
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ. Μα είναι δώρο άδωρο ν’ αλλάξεις χαρακτήρα τζάμπα κρατάς λογαριασμό τζάμπα σωστός με το στανιό. Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου μέσα σ’ αυτό το σπίτι πριγκιπέσα μου, το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας. Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ λάθη στραβά και πάθη μ’ έβγαλαν σωστό. Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου. ________________ Αφιερωμένο στις όμορφες πριγκίπισσες της ζωή μας Και σε όποιον δεν γουστάρει τα κηρύγματα από άμβωνος και τις εισηγήσεις της κεντρικής επιτροπής των κομμάτων. Ενα κλικ εδω: (Οταν λες αγαπώ τα παιδιά)
Σαράντα παλληκάρια από τη Λε μωρ’ απ’ τη Λεβαδιά πάνε για να πατήσουνε την Τροπο , μωρ’ την Τροπολιτσά Στο δρόμο που πηγαίνανε γέροντα, μωρ’ γέροντ’ απαντούν. Ώρα καλή σου γέρο καλώς τα τα, καλώς τα τα παιδιά. Πού πάτε παλληκάρια πού πάτε βρε, πού πάτε βρε παιδιά. Πάμε για να πατήσουμε την Τροπο , μωρ’ την Τροπολιτσά
"Για την σημερινή επέτειο της 25ης Μαρτίου" _____________ Video: Δίσκος Ωδές - Β. Παπαθανασίου - Ερμηνεία: Ειρήνη Παπά
Ίσως κάποιοι αγνοούν ηθελημένα ή αθέλητα τους στίχους του τραγουδιού. Αλλά πιθανότατα όλος ο φόβος και ο πανικός οφείλεται στο όνομα Κεμάλ (ένα κοινό αραβικό όνομα) επειδή παραπέμπει λανθασμένα σε έναν άλλο Κεμάλ.
Ακούστε
την ιστορία τουΚεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές τουΑλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.
Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.
Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στονΑλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.
Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.
Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στοχαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.
Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τονΑλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλοΣεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»
ΚαληνύχταΚεμάλ,
αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...
Όμως ο Κεμάλ του Γκάτσου δεν είναι Τούρκος αλλά άραβας πρίγκιπας. Προέρχεται από
βασιλική οικογένεια και κατάγεται από την Μοσούλη και τη Βασόρα που βρίσκονται
στη περιοχή του σημερινού Ιράκ (στην περιοχή της Μεσοποταμίας). Είναι απόγονος
του θρυλικού Σεβάχ του θαλασσινού που αναφέρεται στο γνωστό αραβικό παραμύθι
«χίλιες και μια νύχτες». Και που αφελέστατα «νόμισε ότι θα αλλάξει τον κόσμο»
όχι με την βία αλλά με την αγάπη (ειρηνικά) και με τον λόγο (πολιτισμό) όπως ο
δικός μας "Ιησούς".
Αλλά «πικρές
οι βουλές του Αλλάχ (Θεού)» και «οι σκοτεινές ψυχές των ανθρώπων». Έτσι όταν οι άρχοντες (Φαρισαίοι) το μάθανε, έπεσαν πάνω του «τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά» και τον «πήγαν στον Χαλίφη (Πιλάτο) να του βάλουνε θηλιά» τον κρέμασαν δηλαδή όπως εμείς
σταυρώσαμε τον "Ιησού".
Αχ άμυαλε
και αθώε Κεμάλ (Ιησού) που πίστευες ότι ο κόσμος θα άλλαζε με λόγια και καλοσύνη. Όπως βλέπεις μόνο με «φωτιά και σπαθί πάντα ο κόσμος προχωρεί»
Έτσι, αντικαθιστώντας τον άγνωστο Κεμάλ, με τον γνωστό μας «Ιησού» όλα αλλάζουν. Ο αόριστος φόβος της άγνοιας και το μίσος που νιώθουμε για οτιδήποτε ξένο εξαφανίζονται και γεμίζουμε με συναισθήματα και αγάπη που τρέφουμε για τον δικό μας «πρίγκιπα». Ελπίζοντας, φυσικά, ότι οι καλοί Χριστιανοί θα μου το επιτρέψουν και δεν θα αναστατωθούν, γιατί το έκανα καλοπροαίρετα.
_________________
Με αφορμή αυτό:
Πρόκειται για το πολύ γνωστό τραγούδι «Καληνύχτα Κεμάλ» σε στίχους Νίκου Γκάτσου και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. Ο τίτλος και το όνομα Κεμάλ φόβισαν ένα γονιό που διαμαρτυρήθηκε
στη διευθύντρια του σχολείου κατηγορώντας την δασκάλα για ισλαμική προπαγάνδα.
Η επιστολή-καταγγελία της δασκάλας έχει ως εξής:
«Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη διευθύντρια επειδή δίδαξα στα
παιδιά (Ε' δημοτικού) τον Κεμάλ του Χατζιδάκι στο μάθημα της μουσικής
κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα. Αντίδραση διευθύντριας? Μπήκε στην
τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες που είχα μοιράσει. Έπειτα με
κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε απογοητευμένη από τη δουλειά μου μου
ανέλυσε για ποιους λόγους στο δημοτικό μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να
μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους
φρόνημα»
Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli
cultura narcisista en una monarquia dogmatica
simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera
melodia simbolo, melodrama y tragedia.
Νευρωτική αρμονiα στον μικρόκοσμο της μητρόπολης
ναρκισσιστική κουλτούρα μιας δογματικήsμοναρχίας
ένα πανδαιμόνιο στην ατμόσφαιρα κακόηχης συμφωνίας
συμβολική μελωδiα, μελόδραμα και τραγωδiα
Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria
politico dislexico en parodia onirica
tirania fantasma, dilema megalomano
de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.
Ιδεολογικός οργασμός, από τη βαρβαρότητα στη θεωρία
πολιτική δυσλεξiα σε μια ονειρική παρωδiα
φάντασμα τυραννiας, δiλημμα μεγαλομανiας
ρητορικού μεταβολισμού χωρίς θέση και αντiθεση
Este mi último tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas Αυτό είναι
το τελευταiο μου tαγκο στην Αθήνα
tαγκο δακρύβρεχτο
που τρέχει στις φλέβες μου
Patriota heroicο, tragicο, sistematico
hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο
teatro ironicο, sindicato plasticο
y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.
Ηρωικός πατριώτης, συστηματικά, τραγικός
παρανοϊκή υποκρισία, χωρίς εσωτερικό διάλογο
ειρωνικό θέατρο, πλαστικού συνδικάτου
και το επίκεντρο επιδημίας, μια χίμαιρα, μια ουτοπία
Energia hyperbole, antidotο democraticο
Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima
musica epidermica en un pentagrama masoquista
y la simetria toxica de un epilogo necrologico.
Υπερβολική ενέργεια, δημοκρατικό αντiδοτο
κρiσιμος λαβύρινθος χωρίς ενθουσιασμό
και ομοιοκαταληξία
επιδερμική μουσική σε ένα μαζοχιστικό πεντάγραμμο
μιας τοξικής συμμετρiας ενός νεκρολογικού επiλογου
Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico
profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo
sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos
en lirica extasis sus praxis es el melodico y fantastico antropo.
Υπάρχει μια αρωματική όαση, φυσιολογική, παράλληλη
ενας αινιγματικός προφήτης, φαινόμενο χρόνιο και
ορθόδοξο
χωρίς ρατσισμό, εξτρεμισμό και εθνικιστικά ταμπού
μια λυρική έκσταση που γiνεtαι πράξη
κι αυτός εiναι ο μελωδικός και φανταστικός άνθρωπος.
(Μετάφραση - Velvet)
Μουσική-στίχοι: Daniel Armando Ερμηνεια: Ελλη Πασπαλα / APURIMAC
_____________________
Ενα ταγκο με αργεντίνικους στίχους και ελληνικές λέξεις
Ενα οδοιπορικό
στους μελαγχολικούς δρόμους της Αθηνας
Με τελικό
προορισμό τον Άνθρωπο
Un tango con
las letras argentinas y las palabras griegas
Στ' αμπάρια δουλεμπόρων του Μεσαίωνα
Κομμάτια από τις νάρκες στα σύνορα
Χωρίς χαρτιά κι ονόματα, μωρά στην αγκαλιά
Έρχονται ερήμην απ' το πουθενά.
Σκορπάνε όπου τύχει, σε κρύα γυμναστήρια
Της άδειας επαρχίας.
Σε υπόγεια τριγύρω απ' την Κοτζιά.
Τάγματα ξυπόλυτα, παιδιά του πανικού
Οι ξένοι με τα μάτια τ' ανεξήγητα
Κανένας δεν τους ρώτησε και πάνε όπου τους πάνε
Και δε διαλέγουν τίποτα και κάνουν ότι να 'ναι.
Πουτάνες στα μπουρδέλα, στα μπαρ της επαρχίας
Δούλοι στα χωράφια μας, παντού και πουθενά
Πλένουνε τις σκάλες μας, ζούνε με τα ψιλά μας
Με μάτια ανεξήγητα, ζούνε ανάμεσά μας.
Άλλοι θα φύγουν ξαφνικά, άλλοι θα μείνουνε κοντά μας
Μαζί θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας
Θέλουμε δε θέλουμε, θα ζήσουνε κοντά μας
Θα ζήσουνε κοντά μας, θα ζήσουνε κοντά μας... Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
Θα ζήσουνε κοντά μας
Μετανάστες είμαστε κι εμείς, κι ας μην το νοιώθουμε Μετανάστες σαν διαβατάρικα πουλιά, περαστικοί σ΄ αυτή την γη ________________________
18 Δεκεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη
Υπολογίζεται ότι το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού,
γύρω στα 150 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους.
(Ενα πρωινό) Ένα πρωινό η Παναγιά μου Θάρθει να με βρει στην ακρογιαλιά. Πέλαγο κρυφό τα όνειρά μου Κι έστειλες εσύ βάρκα με πανί. Πόσο σ' αγαπώ κανείς δεν ξέρει Κι αν θα μ' αγαπάς, μικρό μου ταίρι Καλοκαιρινό, σ' αγαπώ. Θα σταθείς ψηλά στο παραθύρι Πάνω στα μαλλιά άστρα του νοτιά. Έχει η Παναγιά καραβοκύρη Να μας πάει μακριά, πέρα απ' τη στεριά
_____________________ Απο την ταινία "Κοριτσια στον Ηλιο" (1968) Μουσικη: Ξαρχακος -Ερμηνεία: M. Δημητριάδη
Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας, ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια.
Δεν είναι το τραγούδι μου μονόφωνη αρτηρία ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία.
Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ' απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες...».
Τους ήλιους δεν εμέτρησες που σε ζητήσαν τόσα χρόνια
πού 'σαι γυναίκα με τα γαλάζια τσίνορα
Σ' έκρυψε στο φουστάνι της η μαραμένη κοπέλα
πέντε χειμώνες σ' έθαψαν σε χιόνι λασπερό
Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται απ' τη νιότη σου
γι' αυτό νωρίς βραδιάζει πριν χορτάσεις
το μεσημέρι καίει στα ψηλά τα δώματα
το κύμα του ξανθό λούζει τους δρόμους
Πεθαίνεις με τους ποιητές κάθε ηλιοβασίλεμα
τα χέρια σου μυρίζουν απ' τα μαλλιά τους
χτυπάει η καμπάνα που δεν πιστεύεις πια
σε ξένη αυλή συνομιλείς με το φεγγάρι
Σου 'φερε ο Μυλόζ φέτος την άνοιξη
την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να νοιαστεί
φουρτούνιασε τη γειτονιά το φιλντισένιο αμάξι του
γίνου όμορφη, γίνου όμορφη, στα περιβόλια θα σε δείξει
Έχεις ένα χαμόγελο από μαργαριτάρια
ψαράδες Σικελοί στο ταίριαξαν να το φοράς
ψάξε και βρες το πριν σε κλείσει η νύχτα
σ' ένα υπόγειο βαθύτερο από τούτο
Ποίηση: Ρίτα Μπούμη -Παππά Μουσική Ερμηνεία: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
