Bob Dylan - Things Have Changed

Η βράβευση του Μπόμπ Ντύλαν με το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2016, αποδεικνύει ότι η απόσταση μεταξύ στιχουργικής και ποίησης δεν είναι τεράστια όπως πολλοί ισχυρίζονται. Οι περισσότεροι λογοτέχνες θεωρούν ότι η στιχουργική δεν είναι ποίηση. Δεν αποδέχονται δηλαδή ότι ο μελοποιημένος στίχος ενός τραγουδιού μπορεί να χαρακτηριστεί ποίηση. Αν ανατρέξουμε όμως στη αρχαιότητα θα δούμε ότι η «λυρική ποιήση» γεννήθηκε ως ποιητικός λόγος που τραγουδιόταν με συνοδεία μουσικής λύρας. 
Αλλωστε, ο ίδιος ο ανθρώπινος "λόγος" που εκφέρεται με το στόμα εμπεριέχει μια εγγενή μουσικότητα καθώς αποτελεί πρωτίστως ήχο. Ποια είναι η διαφορά αν ο ποιητικός λόγος διαβάζεται ή τραγουδιέται; Στις μέρες μας η επιτυχημένη μελοποίηση μεγάλων ποιητών δεν υποβάθμισε κανένα ποίημα αντίθετα το έκανε αρτιότερο και πιο προσιτό. Ακόμη και ο στίχος ένα λαϊκού τραγουδιού που συχνά χαρακτηρίζεται "απλός" η "φτωχός" μετουσιώνεται σε ποίηση όταν καταφέρνει να φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων και συγκινεί όποιον τον τραγουδά. Εκτός κι αν η ποίηση οφείλει να παραμένει ερμητικά κλεισμένη στα σκονισμένα ράφια μιας βιβλιοθήκης προορισμένη να διαβάζεται από κάποιους "εκλεκτούς" στην ακαδημία της «κρούσκας». 

Γιατί όπως σωστά μας υπενθυμίζει ο σπουδαίος  Λέο Φερρέ:

«Η ποίηση είναι θορυβώδης και πρέπει να ακούγεται όπως η μουσική. Η ποίηση που προορίζεται μόνο για να διαβαστεί και να φυλακιστεί σε τυπογραφικό χαρτί δεν είναι ολοκληρωμένη. Η γενετήσια ορμή της προέρχεται από τις φωνητικές χορδές, όπως στο βιολί η φωνή βγαίνει από το δοξάρι»

ΥΓ.  

Πιστεύω οτι ο Ντύλαν άξιζε τη βράβευση, ακριβως για τους λόγους που δήλωσε η Σουηδική Ακαδημία: επειδή «δημιούργησε νέες ποιητικές εκφράσεις μέσα στη μεγάλη παράδοση του αμερικανικού τραγουδιού».

Για όλους εμάς που αγαπούμε τον Λέοναρντ Κοεν θα προτιμούσαμε να ειχε βραβευτεί αυτος που είχε προταθεί πέρσι αλλα δεν πειράζει. Εκείνος εχει ήδη κερδίσει το Νόμπελ της καρδιάς μας κι αυτό αρκεί. 

*