Γλιστρώντας πάνω στο βρεγμένο αυτοκινητόδρομο
η βροχή πέφτει ποτάμι με παρασέρνει
μπροστά στο φως των προβολέων
μια μπαλαρίνα στριφογυρίζει αργά
Το τζάμι θαμπώνει μαζί με τα μάτια μου
μακραίνει ο δρόμος, μοιάζει ατέλειωτος
πρέπει να οδηγήσω κόντρα στον άνεμο
έχει μεσάνυχτα και καταχνιά
Κάθε φορά που κοιτάζω στον καθρέφτη
νιώθω οτι κάποιος με ακολουθεί κρυφά
η ίδια μορφή που χρόνια τώρα με στοιχειώνει
από χιλιάδες μίλια μακριά.
(V) 14/01/21
Video: Chris Rea - The Road to Hell
*
Μου άρεσε πολύ!
RispondiEliminaΤαίριαξες όμορφα κείμενο και μουσική!
Κάθε τέτοια μορφή διατηρεί αυτή τη θέση, γιατί έχουμε επιτρέψει να γίνει ένα μ' εμάς. Άλλοτε δίνει δύναμη, άλλοτε οδηγεί στην καταστροφή. Πάλι εμείς αποφασίζουμε.
Πραγματι ειναι οπως το γραφεις
RispondiEliminaΕμεις αποφασιζουμε
Μερικα ομως δυσκολα αφαιρουνται εντελως απο το μυαλο μας