Μικρά κι αδέσποτα #7

I

Τον παγωμένο Δεκέμβρη τα λουλούδια δεν μυρίζουν στους κήπους 

και η θάλασσα κρύβει τη μελαγχολία της κάτω από τον μαύρο ουρανό

II

Κανείς δεν ξέρει από πού έρχονται αυτά τα μαύρα πουλιά

που απροσδόκητα κλέβουν κάθε πρωί τα όνειρα μας 

III

Η νύχτα κατεβαίνει σιωπηλά κάθε φορά που σκοτεινιάζει 

και με τον απλωμένο μανδύα της σκεπάζει τη θλίψη αυτού του κόσμου

IV

Άνθρωποι που φεύγουν αθόρυβα από τις αγωνίες ετούτης της ζωής 

μετα το μαρτύριο η ανακούφιση στην αιωνιότητα

V

Πισω από σφαλισμένες πόρτες και κλειστά παράθυρα 

θλιμμένα πρόσωπα αργοπεθαίνουν σε μια αδιάκοπη σιωπή

VI

Κράτησες τον χρόνο της παραδοχής, μαζεύοντας κομμάτια από αναμνήσεις 

κι έμεινες εσυ κι η μοναξιά μια βεβαιότητα στη νύχτα 

VII

Τώρα πια συνήθισε μονάχος του να κάθεται, μονάχος του να πίνει

δεν έχει πια κανέναν να ποθεί, κανέναν να προσμένει 

VIII

Τέσσερις μέρες σαν το σκυλί τριγύριζε στους δρόμους πεινασμένος 

στο τέλος χάθηκε κι αυτός, στα πένθιμα απογεύματα, μόνος και ξεχασμένος 

(Velvet, Δεκέμβρης 2022)

Video: Townes Van Zandt - Nothin

*