Το τελευταίο τρένο

 

Συχνά βρίσκεσαι σ’ ένα άδειο δωμάτιο

και αναπολείς το παρελθόν

κοιτάς τις φωτογραφίες όταν ήσουν παιδί

τα μάτια θολώνουν, το μυαλό σου ταξιδεύει, 

είσαι παγιδευμένος στο κενό 

ανάμεσα σε αναμνήσεις και φαντάσματα 

κρυφά συναισθήματα σε βαραίνουν 

δύσκολο να ξεχάσεις και να απομακρυνθείς

Υπάρχουν αλήθειες και εξομολογήσεις που θα έλεγες

και ίσως κάποιοι σε συγχωρούσαν και σ’ αγαπούσαν 

όμως είναι πολύ αργά πια να γιατρευτείς

και δεν υπάρχει ψυχή να σε ακούσει

οι τελευταίοι ταξιδιώτες έχουν αναχωρήσει 

χάθηκαν ξαφνικά δίχως να προλάβεις να πεις ένα αντίο,

τώρα μονάχα ημέρες και νύχτες σιωπής

στον σταθμό δεν έμεινε κανείς να σε περιμένει.

Πάρε το τελευταίο τρένο που έρχεται και φύγε μακριά

ακόμα κι αν δεν ξέρεις πού πηγαίνει.

(V)

Chris Rea / Last Train

*